Marijke's Blog

19 mei 2019

Water, water, laat het stromen
Teken en herinnering
Van een eeuwig heimwee dromen
Van een altijd nieuw begin
Door het water vroeg of later
Kom je dicht bij het geheim
In de hoge hemel staat er
Dat jij kind van 't Licht mag zijn

Vandaag werd Hanne gedoopt. Teken en herinnering.Van een God die trouw is, van een kerk die leeft, van een Woord dat nog altijd wordt gesproken.
Wat een mooie, liefdevolle morgen in onze prachtige Dorpskerk.

Marijke van Selm

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4 mei 2019

TRAAN
De eerste dodenherdenking in Westmaas. Bij ons eigen monument, ‘Traan’, dat vorig jaar werd onthuld. Stampvol zit de kerk voor de herdenkingsplechtigheid voorafgaand aan de kranslegging. Ouderen, jongeren, gezinnen met kinderen. De neef van verzetsstrijder Jo Kolf, geboren in de zomer van 1945 en vernoemd naar alle drie zijn omgekomen ooms, spreekt. Er is de piano en de viool, met muziek uit Schindlers List.

En daarna staan we met zijn heel velen buiten, rondom de Traan, in de koude wind terwijl de vlag wappert. Er zijn kransen. Ouderling pastoraat Didi en ik leggen een bloemstuk namens onze Protestantse Gemeente Nieuwland. Daarna leggen alle aanwezigen een voor een een roos. Dat duurt best lang. Want we zijn met heel veel.

En ik sta daar. Ik kijk naar de vlag, en ik kijk naar die mensen met hun rozen, en ik kijk naar die tien namen op de sokkel van de Traan, de jongste naam die van een 13-jarige, de bovenste en de onderste van jongemannen van 22 jaar oud. En ik denk aan mijn eigen zoon van 22. En aan oorlog, en dat ik dat nooit zal begrijpen.

Marijke van Selm

 

1 mei 2019

OOST WEST
En dan gaat het nu toch echt gebeuren. Van Westmaas naar Oostvoorne, gemeente Westvoorne. Dáár naartoe, zei iemand een tijdje geleden enigszins ontzet. Maar dan zit je wel héél ver van het westen vandaan. De grap is natuurlijk, dat Oostvoorne juist het uiterste westen is. Verder naar het westen is alleen nog de zee.

Sinds de eerste gesprekken, zo rond de jaarwisseling, ben ik stilletjes al een beetje aan het afscheid nemen. Soms kon ik wel huilen als ik op zondag, vanaf mijn stoel achter de tafel, rondkeek door de kerk, en al die vertrouwde gezichten zag, de verhalen waar ik deel van ben, grappen en geheimen, lief en leed, rouw en trouw. Dat zou ik allemaal loslaten. Maar nu is alles voldongen feit, en is het goed zoals het is. Een schone lei, nieuwe verhalen, mijn hele functioneren reset. Goed voor mij, en uiteindelijk, dat geloof ik heel erg, goed voor iedereen. Daar doet die weggepinkte traan, bij jou en bij mij, niets aan af.

Dus dit gaat het worden. Van Westmaas, lief dorp in de Hoeksche Waard, naar Oostvoorne, lief dorp in de duinen. Op 16 juni zal, Deo Volente, mijn afscheidsdienst in onze mooie Dorpskerk zijn, en in de volgende Dorpskerk dan op 30 juni de intrede. Tussendoor verhuizen. Er blijken hier in de regio verhuisbedrijven te zijn die het kerkelijke nieuws bijhouden en zelf de vertrekkende predikanten bellen. En zo gebeuren er meer wonderlijke dingen. Zoals het evenementenmagazine van de gemeente Westvoorne, dat op raadselachtige wijze in mijn brievenbus belandde. Ik ben er nog steeds niet achter wie dat bij mij bezorgd heeft. Anyway. Wonderen gebeuren. Ja heus. Ja heus.

Marijke van Selm.

 

 

14 april 2019

Dit is de tijd

Dit is de tijd. Je mag zeven keer raden.
Zeven maal zeventig keer heb je de tijd
om gissend en missend, door schande en schade
wijs, te ontkomen aan de kwade
droom van de wenteltrap eeuwigheid.

Dit is de tijd, de tijd om te zorgen,
zorgend staan met je rug naar het vuur,
bloot aan de dood, in het leven geborgen,
lezen de schaduwen van morgen
spelender-, spellenderwijs op de muur.

Dit is de tijd. God zelf staat zonder
zich te verroeren andersom.
Dit is de tijd. Er gebeurt geen wonder,
maar Hij telt langzaam van een tot honderd,
tot honderdtien... en dan: "Ik kom".

Jan Wit

(Gelezen als onderdeel van de dienst vanmorgen, Palmpasen 2019)

 

13 april 2019

MAAR IS DAT NIET JUIST DE KERK
zei iemand, toen ik vertelde hoe vrolijk ik werd van onze eet-gespreksgroep.
Eerst eten, dan het gesprek. Over Jezus, zonde, vergeving, bidden.
Negen hele leuke jonge mensen. Niet al te kerkelijk. Maar wel in voor een goed gesprek. En met het lef om daarin eerlijk en kwetsbaar te zijn. Om te luisteren naar elkaar, en zelf ook iets te zeggen. Over wat je gelooft bijvoorbeeld. Of niet gelooft. Over wat je denkt over Jezus. En wat jouw gebed is. Ja, dat is dus juist de kerk.

Wat was dit mooi. Zes zaterdagavonden in de tijd naar Pasen toe. Nu is het weer klaar, al hopen ze op een vervolg, en ik zou niet weten waarom dat er niet zou komen. Hoe dan ook. Dit was goud. We zijn er allemaal blij van geworden. Zie je mij en jeugdouderling Cia stralen? Nee, niet alles in de kerk geeft zoveel energie. Maar dit wel, en dat neemt niemand ons meer af!

O en dan zou ik bijna vergeten te vertellen dat we niet zelf hoefden koken, maar dat gemeenteleden dat voor ons deden, en dat ze daarvoor bij wijze van spreken in de rij stonden, en onvermoede culinaire talenten tentoonspreidden.

Marijke van Selm
(op de foto ontbreken Jelle en Raymond) (helaas)

 

 

7 maart 2019

GEDACHTEN NA EEN KOFFIEOCHTEND
Elke eerste donderdag van de maand is er in onze gemeente koffieochtend. Geleidelijk steeg het aantal bezoekers in de afgelopen jaren, tot momenteel zo rond de vijftig, en echt niet alleen gemeenteleden. Prachtig, en precies waar we het voor doen. Voor mij als dominee is het meteen een kans om in korte tijd veel mensen te kunnen spreken en ontmoeten. Al is het met de toename van het aantal bezoekers ook wel steeds harder werken geworden….

Ik probeer altijd iedereen de hand te schudden. Soms in lichte paniek gravend in mijn geheugen - hoe vaak kun je iemand met goed fatsoen naar zijn of haar alwéér vergeten naam vragen? Verder betekent de koffieochtend voor mij ook altijd een stortvloed aan informatie. Ik hoor hoe het gaat na het overlijden van een dierbare. Wie er in het ziekenhuis liggen, of er net weer uit zijn. Wie er behandelingen ondergaat, of ze heeft afgerond. Al die dingen die ooit door iemand zo fijntjes werden samengevat in ‘zorg en zeer’. Na zo’n ochtend tolt mijn hoofd soms, en moet ik thuis snel van alles opschrijven. En is mijn lijstje met ‘hier zou ik eens op bezoek moeten gaan’ altijd een stuk gegroeid.

Maar ik hoef natuurlijk niet alles zelf te doen. Dat is ook helemaal niet de bedoeling. Gemeente zijn wil zeggen dat je naar elkáár omziet, in alle eenvoud en zonder oordeel, in het spoor van Jezus. Hoewel allemaal imperfecte mensen, toch wordt dat op zo’n koffieochtend hartverwarmend zichtbaar. Maar er zijn ook de schrijnende verhalen. Ook vanmorgen. Over mensen die zich verloren voelen nu ze niet meer naar de kerk of naar de koffieochtend kunnen komen. Die de aandacht vanuit de gemeente weleens missen. En soms heel erg missen. Dat maakt me verdrietig. En daarom. Durf ik het toch maar eens te vragen.

Als we nu eens allemaal, in deze tijd van bezinning op weg naar Pasen, een keertje extra iemand opzoeken. Een ouder gemeentelid, een niet zo zichtbaar gemeentelid, een gemeentelid in een tehuis. Eén uurtje in je week. Of in de twee weken. Wil je er eens over na denken? Je kunt er zoveel goeds mee doen. En het is zo’n goede manier om stil te staan bij waar het werkelijk om gaat: dat God ons roept tot een leven van genade. Altijd. Maar juist in deze tijd. Wil je er, nogmaals, eens over nadenken? Namen en adressen bij mij op te vragen.

Marijke van Selm

https://www.youtube.com/watch?v=1zo3fJYtS-o&feature=share

God Will Make a Way (with lyrics) - Don Moen

 

 

 

 

 

2 maart 2019

MOOIE MENSEN, MOOI LIED
Twee weken geleden, Kigali. Twee stampvolle diensten achter elkaar, een en al kleur en beweging. In elk van de diensten mag een van ons de preek doen, en het gaat over de nieuwe wereld, en over de zegen. Er is veel applaus, ook na ieder gebed, waarom ook niet. En er zijn deze prachtige vrouwen. Zie hoe op de achterste rij de voetjes van hun op de rug gebonden kinderen bewegen. Inderdaad, je kunt hier toch ook gewoon niet stil bij blijven zitten. Ach Heer. Hadden we toch zulke vrouwen, in Westmaas....

Marijke van Selm

https://www.facebook.com/pknnieuwland/videos/412743406156721/

 

22 februari 2019

HET WERKT ZO
Een groepje mensen start een zogenaamde zelfhulpgroep op. Ze zijn maximaal met twintig, en in de praktijk is het merendeel vrouw. Ze krijgen een lening en besluiten met elkaar waarin ze het geld gaan investeren. Dat is altijd iets primairs: de aanschaf van een stuk grond om avocado’s of bananen te verbouwen, de aanschaf van grondstoffen en een pandje voor een start-up. Denk klein en heel eenvoudig.

Van de opbrengst wordt de lening afgelost, nieuwe gezamenlijke investeringen gedaan en ook privé leningen aan de deelnemers verstrekt, die dan bijvoorbeeld eigen bomen kunnen planten, kippen of een geit aanschaffen of hun huis verbeteren. Alle besluiten worden in een periodiek overleg genomen, soms in bijzin van een externe adviseur. Eén dag per week is bestemd voor het werk aan het gezamenlijke project.

Meerdere zelfhulpgroepen vormen een centraal overleg, en meerdere van die centrale organen vormen een regionale coöperatie. Zo wordt enerzijds voorkomen dat men elkaar kapot gaat concurreren, en ontstaat anderzijds de mogelijkheid om aan iets groters te denken: een fabriekje om mangosap te maken, een molen om de cassave tot meel te verwerken.

Ondertussen wordt het sponsorgeld uit verre landen naast die leningen vooral geïnvesteerd in scholing en toerusting. Er worden trainers opgeleid, en docenten, er is een intensief programma voor ouders over opvoeden, en vooral wordt er ingezet op de kinderen. Zij zijn de hoop van de toekomst, zij moeten naar school, liefst allemaal, wat nu nog lang niet zo is, en hoe meer meesters en juffen er zijn, en schoolboeken, en klaslokalen, hoe mooier de toekomst voor Rwanda zal zijn. In een land waarin meer dan de helft van de bevolking jonger is dan 25 jaar, is dat een enorme uitdaging.

Zo werkt het dus. Als God in ons gelooft, dan moeten we ook in elkaar geloven. Dan moeten we investeren in elkaar, dan moeten we júist investeren in de mensen in wie niemand gelooft, de mensen die zelfs niet in zichzelf geloven. Wie je ook bent, en waar je ook vandaan komt, zonder voorbehoud, zonder onderscheid. Dat is, met alle haken en ogen die er natuurlijk ook aan deze werkwijze vastzitten, het wonder dat we in Rwanda hebben gezien. En ik zeg het je. Het was écht een wonder.

Er is van alles te zeggen over die negen dominees en hun begeleiders, over hoe ze zich voelen in de klaslokalen bij die prachtige kinderen en tussen de vrouwen met hun papaja’s. Van hún kant wordt ons bezoek publicitair flink uitgebuit. De Rwandese collega’s van Red een Kind stuurden onder anderen een journalist met ons mee, in Risizi. En zo belandde deze dominee in een Rwandese krant, slippertjes passend in het bedrijfje van een zelfhulpgroep van jonge mensen. Ik kocht ze. En kreeg er zelfs een uitbundig Afrikaans applaus voor. Even het hele artikel naar beneden scrollen. Dan zie je hoe leuk het was.

Marijke van Selm

https://bwiza.com/…/rusizi-abagore-nurubyiruko-bashimangir…/

 

18 februari 2019

GENOCIDE MEMORIAL

Tweehonderdvijftigduizend slachtoffers liggen hier begraven. Twee. Honderd. Vijftig. Duizend. Opgegraven overal in dit land waar in het voorjaar van 1994 de waanzin toesloeg en (vooral) Tutsi’s massaal werden doodgemarteld, -geknuppeld, - geslagen en -geschoten. Ineens.

Het museum vertelt de verhalen. De huiveringwekkende verhalen. Van jonge mensen die alleen overbleven. Van vrouwen die zich wekenlang verstopten. Van buren die vrienden waren, en moordenaars werden. Ineens.

Een prachtige jonge vrouw herinnert zich hoe ze haar dorp binnenkwam. Hoe onwezenlijk stil het was. Geen vogels, geen kinderen, alleen het geluid van de zoemende insecten boven de ontelbare lichamen. Er was een baby die nog dronk uit de borst van zijn dode moeder. Hoe leeft een mens verder na deze demonische gruwel? Hoe leeft een volk verder?

Er is en wordt veel geïnvesteerd in verzoeningsprogramma’s. De achteloos verdwenen doden van toen moeten een plaats krijgen, herbegraven worden, herinnerd. Allemaal. En vooral moet het land opgebouwd worden. Voor mij is het nog heel moeilijk, zegt de jonge vrouw, en dat zal het voor mijn kinderen ook nog zijn, maar voor hùn kinderen wordt dit land het paradijs.

Over vergeving. Een man, mijn leeftijd, alles kwijtgeraakt. Ik moet eerst een naam weten, zegt hij. Ik kan toch moeilijk alle Hutu’s vergeven, dat betekent helemaal niets. Er moet een dader zijn, en die dader moet mij om vergeving vragen. Dan kan ik het misschien.

Ik had al gezegd hè, dat Rwanda overwegend christelijk is. Het stikt hier van de kerken. Ook toen, 25 jaar geleden, was dat al zo. Dat zou iets kunnen zeggen over de verzoening, nu. Maar wat het zegt over het voorjaar van 1994, daar heb ik geen begin van een idee over.

 

17 februari

VANAVOND dineerden we met 16 Rwandese pastores. Allemaal collega’s van Ezekiel, die behalve in zijn (pinkster)kerk ook bij de Rwandese afdeling van Red een Kind werkt en in die hoedanigheid de hele week onze gids is. Gelukkig waren er ook vrouwen bij het gezelschap. Al leek dat mooier dan het in werkelijkheid is. Want zij zijn geen pastor maar ‘evangelist’ en mogen wel preken, maar geen sacramenten bedienen. De leidende posities gaan daarmee ook hun neus voorbij.

De hiërarchie van sprekers en eters is voor de argeloze egalitaire Hollander een mijnenveld. Wat er ook letterlijk genomen moet worden, klaarblijkelijk niet het Bijbelse woord ‘de eersten zullen de laatsten zijn’. Hooggeplaatsten scheppen van het buffet (het is altijd buffet) als eerste op, royaal, en niemand voelt zich verantwoordelijk voor de laatste opschepper, die alleen nog rijst treft, en een paar doperwtjes. Dit is hoe het gaat.

Ik was vanavond degene van de rijst en de doperwten. Maar dat kwam ook omdat ik opeens met mijn buurman over het g- woord te spreken kwam. Maar was jij er dan toen al, vroeg ik, toen hij aan de genocide refereerde. Hoe oud denk je dat ik ben, zei hij. Ik ben 42 hoor. Ik was 18 toen het begon, ik zat net in het leger. Een groot deel van mijn familie is vermoord, ook mijn moeder en mijn zusjes. Mijn vader en een broertje en ik bleven over. De wonden draag ik voor altijd bij me, maar met hulp van God en mensen is er nu vrede. En kracht.

En dat is een woord wat ik deze week heel vaak gehoord heb. Kracht.

Na de speeches (ik mocht ook, en sprak o.a. over Spreuken 22:2: een arme en een rijke hebben dit gemeen: de Heer heeft hen beiden gemaakt) viel Esperanza (de mensen hebben hier lyrische namen, Esperanza, Innocent, Epifanie, Serafina...) mij snikkend om de hals en liet niet meer los. Wat nu dan weer? Ze zou met jou mee willen, vertaalde iemand, ze wil niet terug naar haar eigen leven. Ik zag haar zwangere buik, dacht aan mishandeling, verbaasde me over de laconieke reactie van haar collega’s. Maar Jeanet, uit onze groep, die 5 jaar in Rwanda woonde, zei: dit ziet eruit alsof iemand van plan is heel veel geld van je te gaan vragen.

O ja. Dank je dat je me even helpt duiden. Want ik snap niets van deze wereld. Nou goed. Morgen zijn we uren in een kerkdienst, ik ben benieuwd. Hun zangcultuur is in ieder geval een feest. Al heeft niet iedereen in ons gezelschap het Afrikaanse ritme makkelijk te pakken. Dus let niet op Hans. Of ach. Wat kan het ook schelen. Let er gewoon lekker wél op.

video

 

16 februari2019

TRANSPORT
Het is ongeveer zeven uur rijden, van Kamembe in het uiterste zuidwesten terug naar hoofdstad Kigali. De hele rit heb ik mijn ogen niet van de weg kunnen houden. Niet alleen omdat de chauffeur best wel stoer deed zeg maar. Maar ook om de brommertjes, fietsen en voetgangers langs de weg en hoe ze eruit zien en wat zij allemaal vervoeren. Theebladeren in grote balen, mais, kippen, baby’s, bananen, een bedframe, een melkbus.

En dan heb ik het nog niet eens over het schitterende regenwoud van nationaal park Nyungwe waar we doorheen reden, met om de kilometer soldaten, ook nogal stoer zeg maar- en ze stonden er omdat er hier recent nog incidenten waren.

En ik heb het ook nog niet eens over het echtpaar in onze groep dat hier ooit woonde, tot 1993, en die vandaag even terug waren, in hun stad Butare, en op de theologische campus waar Dick lesgaf. Hoe ze gehaast in de regen over het terrein liepen. Hoe ze huilden toen ze terugkwamen in de auto. Van de vier namen op het genocide-gedenkteken dat sinds kort geplaatst is, hebben ze er drie goed gekend.

Zie je. Je ziet hier van alles en het is allemaal even fascinerend. Maar er is nog veel meer wat je niét ziet.

Marijke van Selm.

Zie filmpje van Marijke (na afloop zelf stoppen of via <--  terug naar blog)

https://www.facebook.com/pknnieuwland/videos/387925685098885/?t=63

 

15 februari 2019

SCHOENEN
Plastic tasjes zijn in Rwanda verboden. Je mag er het land niet mee in. Een geweldige maatregel, vind ik. Nu de waterflesjes nog! Of is dat nou flauw om te zeggen? Er gaan alleen al bij ons dozen doorheen.

Je mag in Rwanda ook niet op blote voeten lopen. Je móet schoeisel aan. Maar ook dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Langs de modderige gatenpaden waarover we ook vandaag weer reden om de projecten van de stichting Red een Kind en World Servants te bezoeken, is vooral de teenslipper populair. Waar dan kilometers mee gelopen wordt, en gewerkt op steile hellingen.

Maar kijk. De hoop, het geloof en de liefde. De Rwandese versie van een startup: jongeren met een klein bedrijfje waar kleding, tassen en schoenen gemaakt worden. Ik kocht slippers met kraaltjes. Dat vond ik wel mooi, om kraaltjes te kopen van een Afrikaanse jongeman.

En nee. Nog niet iedereen heeft schoenen, dat is duidelijk. En genoeg te eten. En onderwijs.
En ja. Er zijn vandaag weer nieuwe vragen bijgekomen. Over bidden en werken en hoe de verhouding zou moeten zijn bij christelijke hulpverlening. Over dit land vol geheimen, waar vooral sociaal wenselijke antwoorden gegeven worden. En over de kracht en de energie van deze mensen- en hoe het daarmee in ons eigen land gesteld is....

Marijke van Selm

 

 

 

14 februari 2019

ER IS DE TROTS
Van wat er bereikt wordt via zelfhulpgroepen in deze straatarme regio. Inkomen, zorg en onderwijs voor een hele gemeenschap. De koe voor de eigen melk. Inzetten op de kinderen. Vooral op de kleintjes, het kapitaal van de toekomst. De jongvolwassenen die een opleiding afgerond hebben en een eigen onderneming starten, land kopen, dromen van een fabriekje om hun tomaten in te verwerken. Allemaal waardigheid. Omdat God mensen opricht.

Dat is de trots, en die is te zien. Maar er zijn ook de vragen. Wat deze vorm van hulp, wat élke vorm van hulp eigenlijk doet met mensen. Gevers en ontvangers. Wat het doet met ons, blanken, die eventjes komen kijken en iedereen is blij en wij zien de succesverhalen maar wat zien we eigenlijk en wat zien we niét? En wat is geloof, in dit land waar bijna iedereen christen is, en dat ook was 25 jaar geleden, toen er honderdduizenden omkwamen bij die gruwelijke genocide die tot de geschiedenis van dit land behoort? Ogen en oren kom ik tekort.....

Marijke van Selm

 

13 februari 2019

VREEMDE WERELD
Kamembe, Rwanda. Aan de overkant van het Kuvumeer ligt Congo. Gisteren zijn we naar hier naar toe gereden, urenlang door de heuvels, alleen maar heuvels. En overal mensen. Jonge mensen vooral. Op (taxi) brommertjes. Op fietsen, waarop van alles vervoerd wordt, zelfs een deur, waarom niet, heuvel op heuvel af. Maar vooral lopend. Heel heel heel veel mensen en kinderen lopend langs de weg van a naar b.
Vandaag gaan we projecten bezoeken. En daar vertel ik later over, als de elektriciteit niet weer uitvalt.

Marijke van Selm

 

 

 

 

 

 

 

  7 januari 2019

NASHVILLE
Een tijdje geleden. Zomaar een bijeenkomst met collega’s uit de kerk. Allerlei pluimage, zoals het de kerk betaamt. De ernstige broeder met zijn traditionele gezin. De blije dominee, met het verdriet en de spanningen van ongewenste kinderloosheid. De collega die zo vaak kindjes doopt, maar zelf zelfs geen partner vond, en dus óók kinderloos bleef. Een vrouw die met een vrouw is. En ik, met mijn verdrietige scheiding als breuk in mijn leven, en de mislukte liefde erná. Het ging erover hoe we ons geroepen voelden, allemaal, om ondanks ons eigen geworstel met de grote levensvragen, toch Gods genade te verkondigen. Of misschien was het wel júist vanwege die levensvragen, dat wisten we eigenlijk niet helemaal zeker. ‘De Heer zoekt zijn dienaren wel uit zeg’, zei een van ons, de kring rondkijkend. Wij waren het levende lied van Leonard Cohen: there is a crack in everything. That’s how the light gets in.

Ik ben een reformatorisch meisje. Ik weet heel goed hoe het is om geoordeeld te worden met de Bijbel in de hand, want daaruit heeft mijn hele jeugd bestaan. Ik ben niet bitter, en ook niet meer boos, allang niet meer. Want ondanks alles weet ik mij toch, of misschien wel juist, geroepen om door de scheuren van mijn leven het licht binnen te laten komen.
Dat gaat over elkaar genadig zijn, zoals God mij genadig is. Dat gaat erover dat iedereen, ook ik, met mijn gebroken leven en mislukte relaties, verlangt naar liefde. En dat liefde een heilig woord is. Daar gaat genade over. En dat is wat ik mis in dat ongenadige document dat de Nashville verklaring heet, en dat mij opeens weer terugbrengt in de sfeer van dat meisje dat ik ooit was. Dat meisje dat met vele Bijbelteksten om de oren is geslagen, maar nooit met deze (Matteus 7:1-2): oordeel niet, opdat er niet over jullie geoordeeld wordt. Want op grond van het oordeel dat je velt, zal er over je geoordeeld worden, en met de maat waarmee je meet, zal jou de maat genomen worden.
En daar wil ik het voor vandaag maar bij laten. Of nee, toch nog dit. Ik wil dat je weet dat je welkom bent in mijn kerk, de kerk waar liefde een heilig woord is. Dat is de kerk die ik dien.

Marijke van Selm

https://nashvilleverklaring.nl

 

 

 

 

 

 

 

 21 december 2018

NEEM NOU

deze twee boekwerkjes, liturgieën voor de beide kerstdiensten.
Hoe informatie verzameld wordt, hoe in allerlei huizen wordt nagedacht over bloemstukken, kinderkoor, licht en geluid.
Hoe de teksten uitgewerkt worden en tweehonderd keer vermenigvuldigd, hoe er daarna altijd alvast een exemplaar bij de dominee in de brievenbus ligt, gewoon uit aardigheid.

Neem nou ons kerkgebouw, waar schoongemaakt wordt, waar alle stoelen de andere kant op gedraaid worden voor een Evensong of een concert, en daarna weer terug, waar de kerstversieringen worden aangebracht die straks allemaal weer opgeruimd worden en ergens opgeborgen.

Neem de Glühwein en de kerstkransjes die al een tijdje geleden besteld zijn, neem de maaltijd die georganiseerd wordt voor het hele dorp.
Neem de boeketten die op zaterdag in de kerk neergezet worden, klaar om op zondagmorgen na afloop van de kerkdienst bij iemand uit de gemeente of uit de dorpen gebracht te worden, ter bemoediging, als felicitatie, whatever.
Neem al die liefde en aandacht die door velen, zovelen, gestopt wordt in dat rare fenomeen dat we kerk noemen, en zie hoe het zich deelt en verspreidt.
Ik zeg Amen. Halleluja.

Marijke van Selm

 

 

30-november 2018

TWAALF KINDEREN
waren er vanmiddag, bij de uitleg over het Avondmaal voor jonge kinderen. Precies zoveel kinderen als Jezus leerlingen had. Waarom doen we dat eigenlijk in de kerk, brood en wijn delen? En is dat dan een feestje, waar het woord ‘leuk’ bij hoort, of is het toch net een beetje anders? We vertelden erover, en de kinderen zochten welke woorden er wel en welke woorden er niet bij het Avondmaal hoorden, door kaartjes met woorden op een ja-tafel en op een nee-tafel te leggen. En ‘leuk’, ja dat begrepen ze best hoor, dat dat bij de ‘nee’ moest. Eén kind zei iets prachtigs over de kleur wit. Dat moet inderdaad op de ja-tafel, maar waarom? Wit is de kleur van God, zei ze. Zo mooi had de dominee het zelf niet kunnen bedenken.

Na nog een kleurplaat was er de picknick, gewoon midden in de kerk op de net gevoegde vloer, en alle dingen op de schaal hadden ook een betekenis, de druiven en de rozijnen hoorden natuurlijk bij de wijn, er waren snoepjes van kinderen die elkaar vasthielden, en hartjes met lieve woorden erop, en kaasstengels die de dominee in stukjes brak en aan alle kinderen uitdeelde. Er was ook best véél lekkers, maar dat vonden de kinderen geen probleem. Niet misselijk worden hoor, zeiden we, en eraan denken dat je straks misschien nog wel spruitjes moet eten.

Het was een mooie middag, en we waren er alle drie blij van, Anke, Lieke en ik. Maar we hebben natuurlijk wel geluk met de kinderen in onze gemeente. Die zijn zo leuk! En als we aanstaande zondag de Maaltijd van de Heer vieren, weten ze allemaal alweer een beetje méér over hoe en waarom we dat doen. Tot zondag!

Marijke van Selm

 

 

 

 

5 november 2818

BOER ZOEKT
Vroeger werd er nog weleens gebeden bij de boeren aan tafel, in het programma Boer zoekt vrouw. Ik herinner mij een Friese boer, fietsend over een zomerse dijk op zondagmorgen, en de kerkdienst waar hij samen met zijn nieuwbakken vriendin gefilmd werd. Later was er de internationale serie, waarin vrouwen werden meegenomen naar een Canadese kerk op een doordeweekse dag, en allervriendelijkst door de dominee onthaald. Maar de laatste jaren is er geen biddende boer meer in beeld, laat staan dat er iemand naar de kerk gaat. Ben ik de enige die dat opmerkt?

Er ging het gerucht dat het concept van Boer zoekt vrouw ook toegepast zou worden op predikanten. Ik ken best veel single dominees. Een aantal van hen werd benaderd. Geen idee waarom het programma nog niets geworden is. Wel probeer ik me voor te stellen hoe zo’n logeerweek in de pastorie eruit zou zien. Wat ga je doen dan, met je kandidaten? Exegese van Handelingen 17? Een uitvaartdienst leiden? Gezellig met zijn drieën een pastoraal bezoek doen?

Ook de boeren van dit jaar hebben weer fascinerende eigenaardigheden. Behalve Steffi, die gezellige girl next door. Maar zij fokt dan weer hengsten. Ik zou het niet verzonnen hebben. En over het beeld van de biddende boer ligt sinds gisteren het matje van de maitreya, en twee frisse Hollandse jongens die zich met helende stenen laten bedekken door een champignonnenboerin.

Marijke van Selm

 

 

2 november 2018

HERINNEREN
Allemaal dragen we namen bij ons. Namen van gezichten, die je niet meer aan kunt raken. Namen van stemmen, die je niet meer hoort. Allemaal dragen we verhalen bij ons. Van herinneringen aan tijden die voorbij zijn. Van plaatsen waar je was, toen-en-toen, samen. Van grapjes die je maakte, en waar alleen zíj om lachte. Van eerste keren en laatste dingen. Van wat alleen jij met alleen die ander deelde, en wat je nu dus nooit meer delen kan.
Dat allemaal. En nog veel meer. Want de verhalen gaan verder, mét jou en mét die herinneringen. Hoe je weer opstond en hoe moeilijk dat was. Hoe er weer licht kwam, en waar het vandaan kwam. Hoe er weer nieuwe verhalen te vertellen zijn, en nieuwe herinneringen gemaakt worden. Want het leven is sterker dan de dood. Hier en nu. En in eeuwigheid bij God. Dat is de geestkracht van de kerk voor ons leven nu, en voor onze eeuwige toekomst. Dat geloof ik heilig.

Voor wie herinneringen draagt én voor wie ze wil maken, is de Dorpskerk open op zaterdag 3 november van 19-21u. Je hoeft niets, er is alleen de stilte, en het Licht, waaraan je je eigen licht kunt aansteken.
Op zondagmorgen 4 november om 10u herdenken we de achttien mensen uit onze gemeente die het afgelopen jaar overleden zijn, en alle namen die we bij ons dragen. Kom maar gewoon. Je bent zo welkom!

Marijke van Selm

https://www.youtube.com/watch?v=VDstktCxYSA

 

 

   Bram Vermeulen Testament

             "Je bent pas dood als we je zijn vergeten"

 

 

 

 

 

 

19 augustus 2018

LICHTSTAD MET UW PAARLEN POORTEN

Dit heerlijke lied van J. de Heer zongen we vanmorgen in de dienst, bij het herdenken van een overledene.
Theo kende het niet, zei hij. Theo is vijftig. Dat zal net zo'n beetje de leeftijdsscheidslijn zijn voor Johannes de Heer. Althans in onze afdeling van de Protestantse Kerk. Ik snap 't wel - vanwege het taalgebruik. En tegelijk: wat eeuwig zonde. Want wat een ritme, wat een volle borst, wat een passie! En dan in het bijzonder deze versie, uit de bakermat van de koorzang, Urk. Kippenvel!

Marijke van Selm              

Hoe wij de afwas doen

https://www.youtube.com/watch?v=h4zTMbSKkCc&feature=share 

 

 

 

 

 

 

3 juli 2018

JA MAAR – REDENEN OM NIEMAND UIT TE NODIGEN (4)

Ik blijf het zeggen hoor: de kerk is leuk, en geloven helpt. Het is zo heerlijk een plek te hebben om thuis te zijn, en op adem te komen. Bij het licht van God, bij de stilte, bij de mensen die hetzelfde zoeken en vinden. En op z’n allereenvoudigst nodig ik ook mensen uit. Kom ook eens. Of kom ook wéér eens. Het zou je zo goed kunnen doen.

Je zou kunnen zeggen: ik hoef het dus niet te doen, want jij als dominee wordt ervoor betaald. Dat is ook zo. Ik doe het voor mijn werk, zeg maar, uitnodigen, en uitnodigend zijn. Maar in mijn eentje bereik ik helemaal niets. En ook de leiding van de kerk, bestaand uit mensen die de taak van het leiding geven op zich genomen hebben, bereikt als team helemaal niets. Uitnodigend zijn is namelijk niet iets van de dominee, of van de kerkenraad. Het is een sfeer. Een mentaliteit. Een grondhouding. En die is niet van ons, maar van de Heer zelf. Daar halen we het vandaan, de inspiratie om het goede te zien en te zoeken in alle mensen, de inspiratie om te delen, de inspiratie om met alles wat we niet durven en niet kunnen en niet hebben gedaan, toch steeds weer opnieuw te beginnen. En gewoon aardig te zijn, en uitnodigend, voor wie op ons pad komt. Ook voor jou die dit leest. Je bent altijd welkom.

En o ja. Dit is mijn ambtsgewaad, ook wel albe geheten, of toga. Kan gewoon op dertig graden. Maar het strijken is een hele lastige klus.

Marijke van Selm

 

 

15 juni 2018

IN ÉÉN WEEK
drie keer de liefde. En de breedte van het domineesleven. Precies een week geleden waren er woorden van trouw en liefde rondom een kist, in onze lieflijke Dorpskerk. En altijd weer de troost die we zoeken in een liefde die niet ophoudt, zelfs niet als je gestorven bent.
Daarna bezocht ik een heel lief klein meisje, en hield haar met ontroering in mijn armen, en de liefde van haar ouders kleurde mijn dag. Later keek ik in mijn agenda naar data waarop ze gedoopt zou kunnen worden.

En vandaag waren er Jeroen en Carine. Met hun jawoord dat al diepe wortels heeft geschoten in hun leven. Met hun lichtheid en hun trouw, aan elkaar, aan hun gezin, aan onze gemeente. Met hun prachtige kindjes, en hun prachtige gasten, met schoonzus Mirjam die ouderling van dienst was, met een liefde die begint bij God als de bodem onder alles. Met een jawoord dat niet alleen van hen is, maar ook van God. God, Jeroen en Carine. Zo was het vandaag, en zo mag het zijn. Licht en vrolijk, alledaags en eindeloos bijzonder.

Marijke van Selm

 

 

12 juni 2018

JA MAAR – REDENEN OM NIEMAND UIT TE NODIGEN (3)
Als je maar overtuigend genoeg bent, kun je iedereen laten geloven dat je elkaar kent. Laat je inspireren door het lef, de gein en de onbevangenheid van de jongens van Streetlab. Kijk hoe leuk, als je gewoon eens gek doet!

Want weet je. Het is een misverstand dat je alleen maar mensen zou moeten aanspreken die je toch al kent. En over dit excuus hebben wij ook zo onze gedachten: ‘Ja maar, wie zou ik moeten uitnodigen, al mijn vrienden komen al in de kerk’. Als we je al geloven (geloof je het zelf?) dan moet je maar eens snel onder die steen vandaan komen. Want alleen maar omgaan met mensen die naar de kerk gaan, vind je dat zelf ook niet een beetje vreemd? Weet je wel wat je allemaal mist? Maak eens kennis met een ongelovige! Een twijfelaar! Een scepticus! Een atheïst! Stap eropaf, verras jezelf, verras die ander! Heb het lef, en de humor. Kijk hoe leuk het kan worden, als je gewoon eens gek doet. Leuk voor jou. En voor de wereld. En voor de kerk. Dat ook.

Marijke van Selm

https://www.youtube.com/attribution_link?a=qFQZB8YaAYk&u=%2Fwatch%3Fv%3DG-BxiteD0q8%26feature%3Dshare

 

 

Streetlab - Héé, ken ik jou niet ergens van?

 

 

 

 

4 juni 2018

GISTEREN WAS ROOD
de kleur van de liefde. En wat een heerlijke zondagmorgen was het. Een feestelijke dienst met veel mensen die iets roods hadden aangetrokken, veel kinderen en veel vrolijkheid. Zoveel liefde, waar hebben we dat aan verdiend? Dat is altijd waar het in de kerk over gaat. Altijd weer dat ontroerende besef dat we geborgen zijn in Gods liefde, méér liefde dan we voor onszelf nodig hebben. En hoe we door die liefde te delen, er zelfs nóg meer van ontvangen.

We probeerden een hart te vormen, aan het einde van de dienst, maar dat lukte niet goed; er waren te veel mensen.
Later was er taart, en koffie, en soep en brood.
En liefde en aandacht voor elkaar, en voor ieder die op onze weg komt.
Ik weet echt wel dat er ook andere verhalen zijn. En teleurstellingen. Maar soms voel je even hoe het zou kunnen worden, als we ons door Gods liefde laten leiden. Gisteren was zo'n dag.

Marijke van Selm

2 juni 2018

KOM JE OOK?  
Als je de kerk te moeilijk vindt, of te moeilijk vindt doen, dan zou je morgen eens moeten komen. Morgen gaat het bij ons namelijk over liefde. En alléén maar. Want liefde is kracht, zei mijn collega Michael Curry een paar weken geleden, tijdens die veelbesproken dienst in St. Georges Chapel in Windsor. En hij zei dat we die kracht niet moeten onderschatten. En er tegelijk niet sentimenteel over moeten doen. Liefde is kracht.

Daar gaat het over, morgen, in een vrolijke dienst die mede is voorbereid door de kinderen van de bovenbouw van basisschool De Weerklank. We lezen liefdes- en verliefde verhalen. Er is muziek. En eens kijken hoeveel Bijbelteksten over liefde je kent. Niet schrikken, zoals gezegd: morgen doen we nergens moeilijk over. Zelfs als je er geen één goed hebt mag je door naar de volgende ronde: de koffietafel en lunch na afloop.

We bedanken onze vrijwilligers met die lunch, en heel veel mensen bakken iets. Ik ook. Maar ook als je geen vrijwilliger bent, mag je gerust blijven eten hoor. Want hoe meer zielen hoe meer vreugd. Dat menen we echt. Nee, ik bedoel: écht!

Oja. Als je komt, trek iets roods aan. Dat lijkt ons nou zo leuk, als je het over liefde hebt, een kerk vol rode kleren. Een sjaaltje of sokken is al genoeg, meer mag ook. En ik doe het rood gewoon ook in de hartige taart die ik aan het maken ben. Want rood is de kleur van de liefde, en liefde is kracht, en die kracht moeten we niet onderschatten.

Marijke van Selm

 

31 mei 2018

JA MAAR – REDENEN OM NIEMAND UIT TE NODIGEN (2)
Toen Charley gedoopt werd, een paar jaar geleden (wie erbij was, herinnert zich hoe prachtig de Bijbel klonk in het zangerige Arabisch van zijn vader) hadden we een tolk nodig. Die was in de dienst en vertaalde het Nederlands in het Arabisch, en andersom. Hij was ook bij het doopgesprek, voorafgaand. Zijn eenvoudige verhaal is me altijd bijgebleven. Hij was namelijk niet altijd actief in een migrantengemeente geweest: vroeger was hij moslim. Hij vertelde over een man uit die gemeente die telkens het gesprek met hem opzocht, en hem steeds weer uitnodigde. ‘Hij blééf maar komen’ zei hij – en dat is het zinnetje dat ik bewaar in mijn hart. De tolk zal die man altijd dankbaar blijven. Die man die bleef komen.

Een van de dingen die mensen het meest afschrikt om iemand uit te nodigen voor een kerkdienst (of om het eens over geloof te hebben) is de angst voor afwijzing. ‘De vorige keer zei hij ook nee!’. O we zijn zo bang aangelegd, wij mensen! Denk je toch eens in. Wat een gemiste kansen, in het algemeen en in het bijzonder, uit angst voor ‘nee’. Hoeveel prachtige liefdes niet opgebloeid uit angst voor ‘nee’. Hoeveel salarisverhogingen en promoties misgelopen uit angst voor ‘nee’. Hoeveel creatieve ideeën in de kiem gesmoord, uit angst voor ‘nee’. Hoeveel vrede en liefde van God die onuitgesproken blijft uit angst voor ‘nee’.

Hoe heerlijk zou het niet zijn, als we los konden komen van die angst. In het algemeen, in de manier waarop we ons leven leven. Meer vrijmoedigheid, meer creativiteit, meer nieuwsgierigheid. En in het bijzonder. Als het gaat over waar we zelf zo veel aan hebben: het geloof waar we kracht uit putten, de kerk waar we blij van worden. Hoe heerlijk zou het zijn als we dat onbekommerd kunnen delen, ook met degenen die nee zeggen. Maar misschien de volgende keer wel ja. Weet jij veel! Niet zo bang hoor!

Marijke van Selm

 

24 mei 2018

REDENEN OM NIEMAND UIT TE NODIGEN (1)
Als je het echt helemaal niet naar je zin hebt in de kerk. Erin, en eromheen. Als je het nog maar nét kunt uithouden, maar jezelf geregeld afvraagt: wat doe ik hier, en waarom? Als er niets in de bijbel staat waar je wat aan hebt, het mooiste woord in elke dienst ‘amen’ is en je geen mensen tegenkomt waar je buiten de kerk mee gezien wilt worden. Als dat allemaal zo is. Waarom zou je in Godsnaam iemand anders met zulke dingen kwellen? Ondenkbaar dat een mens hiervan zou kunnen opknappen!

Dit antwoord, en nog een heleboel anderen, tekende Michael Harvey op toen hij onderzocht waarom mensen het zo lastig vinden om iemand mee te vragen naar de kerk. In de komende weken som ik ze hier allemaal op. Twaalf redenen om niemand uit te nodigen. Dit is de eerste: als ik er zelf al niets aan heb, hoe zou een ander dat dan kunnen? Nou eh… misschien omdat wat jou niks (meer) zegt, voor een ander van waarde kan zijn? En misschien omdat God in hele slechte preken en hele saaie diensten toch zichtbaar kan worden? Hij heeft namelijk soms aan één woord genoeg hoor! En misschien. Misschien is er wel iemand die hoopt dat jij hem uitnodigt. Die nieuwsgierig is. Of eenzaam. Die meer wil weten van God en kerk. En misschien ook wel van jouw bezwaren.

Marijke van Selm

 20 mei 2018

EEN MOOIE PINKSTERDAG
Toch vind ik de rode stola de mooiste. Ook al draag ik hem het minst vaak. Op Goede Vrijdag (maar niet altijd, want paars mag dan ook), éventjes op Palmzondag, als ik een huwelijk mag inzegenen (er moet sowieso meer getrouwd worden) en vandaag, met Pinksteren. Dan mag ik ook altijd mijn rode schoenen onder mijn toga aan. Dezelfde rode schoenen als die waarvan een moeder na een dienst een keer tegen mij zei dat haar dochtertje ze zo mooi vond. Schattig hè?

Ik had wel honderd preken kunnen schrijven over dat wonderlijke fenomeen dat taal heet. In mijn leven, in de wereld, in de geschiedenis, in de kerk. Ik leef elke dag in Babel, zei ik, want wie kan zijn ogen sluiten voor wat taal aanricht? Er was de verwarring, van wie Yanny hoorde of Laurel (ik ben van het Laurelkamp) en we namen tijdens de preek de proef op de som. En alsof het geregisseerd was, speelde Jaco na de preek het verkeerde lied. Elke dag Babel. Ik maak het allemaal mee. Maar dit maak ik ook mee: de droom, en het wonder, en de schepping. Dat je spreekt, en het is er. De liefde, de vergeving, de uitnodiging. Dat is óók de macht van de taal. En die macht is ons gegeven. Volgens mij is dat Pinksteren.

Zoals altijd was de koffieruimte na de dienst vol mensen. En zoals altijd was ik een van de laatsten die weg ging. Bij thuiskomst was er gebabbel bij een kop van mijn eigen koffie, met opgeschuimde melk. Dat moet je trouwens niet opvatten als kritiek op de kerkkoffie. Ik zeg het er maar even bij. En daarna ging ik zwemmen in de Binnenmaas, en mijn kind ging gezellig mee. Later installeerde ik de hangmat en de ligstoel, mijn lief bracht de bloemen uit de kerk bij iemand in het dorp en daarna lagen we samen in de zon, hij soesde, ik las mijn boek uit. Maarten ’t Hart: het woeden der gehele wereld. Het boek is zo prachtig als de titel belooft.

Het is helemaal niet zo moeilijk om mooie woorden te zeggen en te schrijven.
In ieder geval niet moeilijker dan lelijke.

God zegene
De mond en alle woorden,
Die zijn gesproken op de weg met Hem
Dat steeds de taal van liefde zich laat horen
En ieder woord de tolk wordt van zijn stem.

Marijke van Selm

https://nos.nl/video/2232060-luister-zelf-hoor-jij-yanny-of-laurel.html

 

15 mei 2018

WAT WAS ’T TOCH LEUK
die fotoserie die we maakten waarin gemeenteleden Bijbelse verhalen en –thema’s verbeeldden. De grote foto’s, zes op een rij, hangen mooi te wezen in onze Dorpskerk en bieden nog altijd gespreksstof. Maar wat weinigen weten: er is ook nog een tweede serie afdrukken op canvas, in een kleiner formaat. Dat komt omdat, toen we met de fotoshoots begonnen een kleine twee jaar geleden, onze gemeente toen nog een tweede vestiging had in Klaaswaal; de Nieuwlandkerk. En daar moest de serie natuurlijk ook komen te hangen.

Nu deze Nieuwlandkerk alweer een tijdje buiten gebruik is, hebben we dus een extra serie van ons fotoproject. En deze serie mag wat ons betreft op reis. Het zou zo leuk zijn als anderen er niet alleen plezier aan kunnen beleven, maar ook inspiratie aan ontlenen. Bij ons waren de ideeën, na zes fotoshoots, nog lang niet op, integendeel – maar een mens moet nu eenmaal van ophouden weten. Maar wat als anderen nu eens doorgaan waar wij zijn gestopt? Zo’n verhaal als dat van Noach met zijn ark, als dat van Abraham die op weg gaat, als dat van Jezus die over het water loopt – eindeloze mogelijkheden. En waarom zou het om één foto over één verhaal moeten gaan? Stel je zoiets voor als een stripverhaal in beeld… of misschien een klein filmpje. En als je niet meteen een serie maakt, maar één enkele foto, op een bijzondere dag als een startzondag.

Enfin. Het begon meteen een beetje te bruisen, gisteravond, toen we de kleine fotoserie naar de oude Dorpskerk van Bunnik brachten. Trouwens ook een heel lief kerkje, maar natuurlijk niet zo lief als het onze. Hoe dan ook, we mochten er wat over vertellen, Bob en Theo en Wim en ik (Betske ontbrak), over het proces en de do’s en dont’s. En na afloop kwamen vanzelf de ideetjes, wat heel leuk was om te zien en te horen.
Nu we het er toch over hebben: ook in andere gemeenten kunnen de foto’s een poosje logeren. We denken aan een week of zes, het is kosteloos afgezien van de reiskosten, en we komen er ook nog graag een toelichting bij geven. Niet te lang hoor, maar ook niet te kort. Dus laat het even weten als je belangstelling hebt. Of tips.

Marijke van Selm

 

7 mei 2018

GEEN BEZOEK
Als alle dagen zo zouden zijn als vandaag. Dat je goede moed hebt en zin in nieuwe dingen. Dat er mooie gesprekken zijn over hoe we verder kunnen als gemeente. Hoe we onze parels kunnen laten glanzen: de schoonheid en de ontroering die de kerk en het geloof ons brengen. Iedereen heeft ze, die parels. Momenten die je iedereen zou gunnen. Een lied in een kerkdienst. Een blik van verstandhouding. De zegen die je gegeven wordt. Parels. En die parels willen we zichtbaar maken, en delen. Nog meer dan we nu al doen.

Wat de kerk betekent, en geloof, in een mensenleven. Daar gaat het bij mij vaak over. Soms begrijp ik niet waar mensen het vertrouwen vandaag halen, en trek ik me stilletjes aan mijn pastoranten op. Soms ben ik het zelf, die het vertrouwen mag doorgeven, vaak zonder dat ik het zelf besef. En dat je dan opeens, bij het afscheid nemen, met elkaar beseft dat je deel bent van iets groters. Iets dat met goedheid en vrede te maken heeft, iets dat van God komt, en weer naar hem toegaat.

Als alle dagen zo zouden zijn als vandaag. Maar dat zijn ze niet. Ik worstel al een maand met de hooikoorts en aanverwante luchtwegklachten. Echt helemaal niet leuk, en vooral bij tijden dodelijk vermoeiend. The show must go on – niemand is onmisbaar maar als dominee ben je best wel in heel veel dingen behoorlijk belangrijk aanwezig. Ik moet dus even, vanwege de gezondheid, en vanwege de to-do list, prioreren. Daarom heb ik afgesproken dat ik de komende weken niet zelf de pastorale bezoeken ga doen. Waarvan akte. Ik hoop dat jullie dat begrijpen! Maar dat denk ik eigenlijk wel. Want jullie zijn altijd heel lief en begripvol voor me.

Marijke van Selm

https://www.youtube.com/watch?v=A6_p5CV5plc

Jon and Vangelis - I'll Find My Way Home - Lyrics Below

 

3 mei 2018

OM HALF ACHT
zat ik weer thuis achter de krant. Na een vakantie kan een eerste werkdag niet beter beginnen dan zo: een lied, een Psalm, een zegen voor acht Taizéreizigers. De verhalen reizen mee, en vele verhalen blijven achter, en ik ga ze allemaal weer horen.
Maar de zegen is al gekomen, in het vroege morgenlicht dat door de ramen van onze Dorpskerk zachtjes naar binnen vloeide, bij het licht van de Paaskaars die al vóór mijn komst om 6.30u door Peter was aangestoken. Altijd het licht. Voor wie gaat en voor wie komt. En welke reis we ook maken, we zijn gezegend. En veilig. In de palm van Zijn hand.

Dat de weg zich voor je opent om je te ontmoeten
Dat je de wind altijd in je rug mag hebben
Dat de zon je gezicht mag verwarmen
En de regen zacht mag vallen op je velden
Dat God jou, totdat we elkaar opnieuw ontmoeten
Mag behoeden in de palm van Zijn hand

Marijke van Selm

13 april 2018

BIJBELDEBATGROEP

Vrijdagavond. Moe van een intensieve werkweek, de preek voor aanstaande zondag net aan af. En dan nog het gesprek leiden over een paar hoofdstukken Prediker. Een van de moeilijkste dingen om te doen, vind ik, een gesprek leiden. Ik vind zelf dat ik er niet al te goed in ben.
En dan zijn ze weg en is alles opgeruimd, zo tegen tienen. Tien dertigers en veertigers. Allemaal boordevolle levens, het lukt ze niet altijd allemaal om te komen, maar vanavond waren ze er. En werden we met elkaar een beetje opgetild. In het gesprek over oud worden en aftakelen, over dood en leven, over het hier en het nu en hoe het toch komt dat je zo gemakkelijk met vroeger en later bezig bent en vergeet nu te leven. Prediker heeft er van alles over te zeggen, en wat hij zegt komt binnen. Hij heeft gelijk. Je hebt niets in de hand, helemaal niets, en juist daarom moet je nu leven. En ook: je hoeft nergens bang voor te zijn.

De vorige bijeenkomst cancelde ik, om allerlei redenen. Esther had dat zo jammer gevonden, en Margriet ook, zeiden ze. Ik realiseer me te weinig hoe bijzonder mijn leven is, dat ik het altijd maar over wezenlijke dingen mag hebben met de mensen die ik ontmoet, en daar dan ook nog voor betaald word. De meeste anderen hebben niet zo’n leven. En dan is zo’n avond als deze, in de rust van mijn eigen huiskamer, een kostbaar klein juweeltje in de tijd. Dat ook mijn dag glans geeft en deze avond kleurt met wonder. Ook vandaag mag ik mijn zegeningen weer tellen, een voor een, en het zijn er vele.

Marijke van Selm

3 juli 2017

ALS JE DOET WAT JE ALTIJD DEED
dan krijg je wat je altijd kreeg. Dat dat helemaal niet waar is, daarover ging het gisteren in de dienst. Want heel vaak gaat het zo: je doet wat je altijd deed, maar langzaamaan krijg je daarvan steeds minder resultaat, en op een dag krijg je niets meer. En sommigen doen wat ze altijd deden, maar krijgen opeens een vette bonus, of promotie.

19598757 703770533143390 4226688115304793710 n

Jezus had het kunnen zeggen, tegen de mannen die op het meer van Tiberias aan het vissen waren: als je doet wat je altijd deed, krijg je dat je op een dag niets meer vangt. Kijk nou zelf.
Doe het eens anders. En wees dan eens een keertje niet zo bang. Om iets geks te doen. Om het over een andere boeg te gooien. Om te falen. Want falen is gewoon een optie, ook al wil nog zo’n stom kantoorcliché dat dat niet waar is. Falen is in de kerk, helaas én God-zij-dank, altijd een optie.

Dus. Daar doen we het van, deze zomer. Later melden we ons weer, met lange verhalen en nieuwe inspiratie. Voor nu laten we ons leiden door de gedachte dat het allemaal niet van ons afhangt. Dat er tijd en ruimte is om het anders te doen, zonder vooraf te weten of dat succes zal hebben. Dat we mogen spelen met die tijd, en met onze talenten. Dat het net niet persé over een andere boeg gegooid hoeft te worden, maar, waarom niet, ook hoog in de lucht kan.

Fijne zomer allemaal. Heb het goed, wees gezegend. Als je gaat, ga met God, als je thuisblijft, blijf in Zijn liefde. En o ja, wees net als ik trots op deze prachtige laatste foto uit onze serie. De mannen op de foto zijn Hans Vink, Maarten Hoogendam en Jaco Schipper. En de fotografie is ook dit keer weer van Anja Blonk en Bieneke Slagt. Hoe het verder gaat met de fotoserie, dat hoort u hier te zijner tijd. Zonnige groet!

Marijke van Selm

 

15 mei

KINDEREN
Ik schreef er al eerder over. Ik heb ook jongens in die leeftijd. En ik kan het niet helpen, ik moet eraan denken hoe zij erbij zouden staan in deze scène, twee weken geleden gefotografeerd op de Via Dolorosa in Jeruzalem. De Palestijnen, gelaten. En de soldaten, zwaarbewapend, letterlijk en figuurlijk op scherp. Want dat wordt je geleerd, scherp zijn, en anders wordt je het vanzelf wel. Er draait immers net vaak genoeg een Palestijn door die er niet meer tegen kan. Om zo behandeld te worden, en niet beter te weten, je hele leven lang. Niet beter te weten dan dat dit je lot is, en dat van je vader, je broers, je ooms, je volk. Aangehouden, opgehouden, tegengehouden.

Er staat iets over die soldaten in de kerkorde van de PKN. Dat gaat over de verbondenheid met Israël. Het volk Israël wel te verstaan, niet de staat (Art.1-7). Na de Tweede Wereldoorlog herinnerde het westerse christendom zich beschaamd haar Joodse roots, en dat mondde uit in zes miljoen redenen voor de ‘onopgeefbare verbondenheid’, zoals het is verwoord in onze kerkorde. Dat is de geschiedenis van de theologie na Auschwitz.

Van de Palestijnse bevolking die in Israël en de zogenaamde bezette gebieden woont, is ongeveer 10% christen. Theoloog Mitri Raheb beschrijft hoe dichtbij en persoonlijk de Bijbelse verhalen zijn als je opgroeide in Bethlehem, tegenover de geboortekerk, zoals hij. Niet alleen voor Joden, ook voor hem als christen in het Heilige Land is de Bijbel één groot levend geschiedenisboek. Alles is gebeurd daar waar je staat, is verbonden met jouw eigen verhaal en dat van jouw volk. Maar Palestijnen en hun verwevenheid met de Bijbelse verhalen, daar hebben westerse christenen over het algemeen niet zoveel aandacht voor.

De situatie van de Palestijnen in Israël en de Palestijnse gebieden is ingewikkeld. In de strijd om het bestaan in de afgelopen zeventig jaar, is het hen niet gelukt hun autonomie te bemachtigen. Dat is een drama voor iedereen, ook voor de Joodse bevolking. Een drama dat in ontelbare verhalen verteld wordt, en moet worden. En een van die dramatische verhalen is dat de Palestijnse christenen zich niet zelden vergeten hebben gevoeld door hun broeders en zusters in het westen, die al hun verbondenheid, al dan niet onopgeefbaar, staken in de Joodse bevolking van het Heilige Land, en het daarbij lieten.

Dit is een mini-schets van de verhouding tussen kerk, Israël en de Palestijnen. Net zoals die foto een mini-schets is, van die Joodse en Palestijnse jongeren op de Via Dolorosa in Jeruzalem. Hoe onschuldig kan een onderschrift luiden: Joodse en Palestijnse jongeren op de Via Dolorosa. En hoe onmogelijk complex is hun werkelijkheid. Toch willen we er iets over vertellen, morgenavond in het Gemeenteberaad. Aan de hand van foto’s van onze recente reis naar het Heilige Land, dat wil zeggen Israël en de Palestijnse gebieden, en aan de hand van die onopgeefbare verbondenheid en het verlangen van Mitri Raheb, Palestijnse dominee in Bethlehem, naar vrede en verzoening.
Van harte welkom, 16 mei, Dorpskerk Westmaas (NB! Niet De Munnik!), 20u

Marijke van Selm

 

 

Voor meer foto's van de Israëlreis: klik Home, klik fotoalbum in linker menu, kies daarna album Israëlreis april 2017

 3 mei 2017

EN TOEN
was alles alweer voorbij. We maken het begin van de werkweek mee op zondag, in Tel Aviv, als alles weer begint te draaien na de rust van de shabat. Wij gaan nog even naar het strand, vijf minuutjes lopen, het is om tien uur al 26 graden. Het lijkt opeens of er in dit land geen problemen zijn, de zon schijnt, het leven is licht en luchtig. Ook de knoppen van de shabatlift in het hotel kunnen weer ingedrukt worden. Dat scheelde best tijd, toen we aankwamen gisteren: de shabatlift stopt dan automatisch op elke verdieping (twaalf stuks), ook blijven de deuren net iets langer open. Dat alles om maar niet de elektriciteit in te hoeven schakelen, wat volgens de voorschriften van het orthodoxe Jodendom in de categorie 'arbeid' valt.

En dan gaan de koffers weer in de bus. Op Ben Goerion Airport hebben we wel een paar uur nodig voor de security check, maar het had erger gekund. Al onze schaapjes belanden veilig en op tijd in het vliegtuig naar Brussel, waar we bij aankomst voor de laatste keer door Dick geteld worden. Dertig. We zijn er.

Zo maken we alle dertig maandagmorgen voor de tweede achtereenvolgende dag het begin van de werkweek mee, voor sommigen die meteen weer beginnen heel letterlijk, voor anderen op iets meer afstand. En begint het grote reflecteren. De reis is voorbij, maar nog lang niet afgelopen. Misschien zelfs wel nog maar net begonnen. Wie erbij was, kijkt en luistert voorgoed anders naar de berichtgeving over Israël en Palestina. En herinnert zich voor altijd de verbondenheid van broeders en zusters over grenzen heen.

Marijke van Selm

 

29 april 2017

COOLING DOWN IN THE DESERT
Zo dat was even lekker. Laatste dag. Hoofden vol verhalen, gedachten die zozeer over elkaar heen buitelen dat je niet kunt vertellen wat je er allemaal van vindt, dit land, deze mensen, al die plaatsen die hun eigen recht van bestaan hebben.

's Morgens lees ik van de vrouw van Lot, bij de dagopening ( waar we steeds weer met zijn allen blijken te zijn, we lezen war, bidden, zingen een lied, wie erbij wil zijn is welkom maar het hoeft niet) en dat gaat over een grillige God, die met zich laat onderhandelen, maar toch de steden Sodom en Gomorra verwoest.En dan rijden we door die prachtige woestijn van Judea waar dat verhaal speelt, ruig landschap, de Dode Zee diep blauw ernaast. Zeg het maar.

Het wordt gewoon een leuke dag. Massada. Altijd goed voor adembenemend uitzicht. De Dode Zee. Op een nieuw strand, want er komt steeds meer strand, en steeds minder zee - over het waterprobleem hebben we genoeg gehoord de afgelopen week. Maar nu even geen problemen meer. Alleen maar plezier. Iedereen komt heel vrolijk uit het water. Behalve Niek, die was al vrolijk dus hoefde hij er ook niet in.

In Tel Aviv kunnen we in een apart zaaltje eten, in ons Grand Beach hotel. Dat is leuk, voor ons laatste diner. En o ja, het eten is perfect. Vooral de toetjes. 's Avonds praten we na. Maar het laatste woord is natuurlijk nog lang niet gesproken.

Marijke van Selm

 

Bij de foto's:

Drijven in de Dode Zee.

Het laatste Diner.

Vrolijke Niek.

 

28 april 2017

JERUZALEM
Twee dagen is natuurlijk veel te kort voor deze zinderende plek, waar alles gebeurt en gebeurd is en ondertussen gewoon geleefd wordt. En ieder leeft zijn eigen leven, in werelden die elkaar nauwelijks lijken te raken.

Er zijn de soldaten, overal, en ik moet maar steeds aan mijn eigen zoons denken, och kinderen toch. Als je, zoals een groot deel van de Israëli's doet, met de rug naar het oosten en dus naar het 'conflict' leeft, en je wordt in je diensttijd naar Hebron gestuurd, of naar hier, naar de oude stad, hoe moet je je dan verhouden? En als de meeste Palestijnen goed zijn, maar die ene het verkeerde voor heeft, en jij moet daar op letten maar je weet niet wie 'die ene' is? Dan zie je dus dit gebeuren, als toerist: zwaarbewapende jongens die Arabische leeftijdgenoten staande houden, gewoon willekeurig, en naar hun papieren vragen, gewoon zomaar, en achter een hek halen, gewoon zomaar. We zagen het, meerdere keren, en bleven dan als een soort Christian Peacekeepers Team staan kijken, gewoon van dichtbij. Want dat helpt, als buitenlanders blijven kijken, ook al willen de soldaten dat ze doorlopen. Dat hoef je niet te doen, doorlopen, je mag blijven kijken en foto's maken, het helpt. Maar die jongens, in de leeftijd van mijn zoons. Die soldaten, die zich vanzelf vroeger of later zo gaan gedragen. En die Palestijnse jongens die het gelaten over zich heen laten komen: dit is hun leven in een stad als Jeruzalem. Elk protest is zinloos en maakt het voor hen alleen maar erger. Och kinderen toch.

Zoveel indrukken. Voor iedereen in de groep. De beelden van de heilige plaatsen die bijgesteld moeten worden, vooral omdat het overal zo druk is, en een beetje kermisachtig. Hoe mooi de kerken ook zijn. De oude stad, met zijn soeks, de schitterende wirwar van straatjes. En het westelijke deel van de stad, waar je opeens 'osm' treft: ons soort mensen, westers, modern, er rijdt een tram, de terrassen zitten vol.

Als de sjabbat ingaat, gaan de terrassen overigens dicht. Ook de tram stopt met rijden. Zo gaat dat hier. We gaan een poosje naar de synagoge, en daarna eten we in groepen bij een Joods gezin de shabatmaaltijd, een bijzondere ervaring.

De Yad Vashem maakt op iedereen veel indruk. Het grote Holocaust Museum, tevens documentatiecentrum voor alle omgekomen Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Allemaal nemen we beelden mee op ons netvlies. En anders is het het kindermonument wel, de ruimte met kaarsen en honderden spiegels, zodat het lijkt alsof je anderhalf miljoen lichtjes ziet. Evenveel als er kinderen zijn omgebracht. Een stem leest aan één stuk door namen voor, en hun leeftijd. Anderhalf miljoen namen oplezen, dat duurt drie dagen.

Er wordt veel gesproken over wat we beleven. Alle hoofden zitten vol. Niemand had iets willen missen van deze week, hoewel ik zelf denk dat het soms wel een ervaring minder had gemoeten of gekund. Want het zijn er zoveel, en ze zijn verwarrend , juist omdat we zoveel verschillende kanten van de verhalen opzoeken en aanhoren. Ga er maar aan staan om dan nog een mening te hebben. Dat wordt eerder moeilijker dan makkelijker!
Gelukkig wordt er ook veel gelachen. En zijn we met een heel leuke groep mensen op reis, die elkaar allemaal aardig vinden. Dat is wel een geluk. Bij ons geen muren nodig.

Marijke van Selm

 

Bij de foto:

De Grote Synagoge van Jeruzalem op vrijdagavond.

 

27 april 2017

 

JERUZALEM VANDAAG

 

Bij de foto's:

Jeruzalem vanaf de Olijfberg.

Voor de Klaagmuur.

 

26 april 2017

HET MAG DAN
overwegend christelijk zijn, Bethlehem, maar vannacht klonk het hier toch erg islamitisch om ons hotel heen. Ik vind het altijd wel mooi hoor, die oproep tot gebed. Maar. Nou ja. Om vier uur.... En we moesten toch al vroeg opstaan om met een klein groepje te gaan ontbijten bij Odette en Anton, die we gisteren ontmoetten. Een mooi, maar ook verdrietig samenzijn was het, met twee lieve, om hun toekomst bezorgde mensen. Anton liep na het ontbijt nog even snel een rondje met ons door de ontwakende souk van Bethlehem.

Dat vuilnis, dat is trouwens wel een dingetje. Dat valt echt op, aan de Palestijnse kant. Dat er overal wat ligt, en dan gaat het bijvoorbeeld ook over massa's oude opgestapelde auto's. In omstandigheden die toch al niet zo plezierig zijn, helpt dat natuurlijk ook niet om je vrolijker te voelen.

Hebron. Palestijnse stad met een kleine Joodse minderheid, die zich er middenin gevestigd heeft en daarom beschermd wordt door een royale hoeveelheid jongens en meisjes van het Israëlische leger. Ja, dan gaat het weer over hoe dat voelt. Doorgaande wegen die afgesloten zijn, muren die verrijzen, overal soldaten en checkpoints, klandizie die verdwijnt. In de souk loop je onder gaas door, dat de stenen van de kolonisten moet tegenhouden die vanuit de bovenliggende huizen worden gegooid. Nou ja, genoeg maar even zo. Het is genoeg.

Het graf van Abraham is aan de ene kant een moskee, en aan de andere kant een synagoge. Ieder met een eigen ingang. Jeruzalem is 30 kilometer.

En daar zijn we nu. Jeruzalem. Het was de zwaarste dag in ons programma. En eh, ja, zo voelt het ook. Mooi geweest dus, voor nu, morgen weer een dag!

Marijke van Selm

 

Bij de foto's:

Ontbijt bij Odette en Anton.

Blik omhoog in Hebron

 

 

 

 

  25 april 2017

HOE HET ALLEMAAL VOELT
Daar gaat het zo'n beetje over. De kerk van de geboorte van Christus bijvoorbeeld. Het is zo langzamerhand alle groepsleden duidelijk hoe dat werkt, zo'n kerk op een heilige plaats. Groepen pelgrims overal vandaan, van allerlei pluimage, ieder met hun eigen beleving. Wij staan erbij, als nuchtere Hollanders. En kijken ernaar. Niemand van ons wil de aarde kussen. Of de ster, waar de kribbe heeft gestaan.

Hoe het voelt, die muur om Bethlehem heen. Als je erlangs loopt. En Claire bezoekt, met haar souvenirwinkeltje. Dat nu geen klanten meer trekt, omdat het is ingesloten door die metershoge muur, aan drie kanten. De meesten van ons kochten iets bij Claire. Bid voor ons, zei ze, we hebben jullie gebeden nodig, bid voor vrede. Ik kocht t-shirts voor mijn jongens met afbeeldingen van graffiti van Banksy, de beroemde kunstenaar die op vele plaatsen op de muur te zien is. Toine vertelde over de projecten van zijn organisatie die verhalen deelt en verspreidt ter bemoediging. Nothing lasts forever, immers.

Daarna lunchten we op de boerderij van de familie Nasser, gelegen op een heuveltop net buiten Jeruzalem. Hun land wordt aan alle kanten omsloten door Israëlische nederzettingen. Het liefst zouden deze de grond van de Nassers ook in bezit nemen. Maar de familie Nasser wil de boerderij, die al meer dan een eeuw in bezit van de familie is, niet verlaten. Daarom zijn ze helaas al jarenlang verwikkeld in allerlei juridische procedures, en hebben zij te maken met velerlei hindernissen die hen het leven op hun boerderij hoe langer hoe moeilijker maken - wie weet, geven ze dan wel op. Dankzij een groeiende internationale support, overleven zij tot op heden, maar te zien hoe het daar is, bovenop die heuvel, en ja, te voelen hoe het voelt - dat is toch wel een ding.

En meteen daarna voelden we hoe het is om op een Israëlische nederzetting te zijn, Efrat om precies te zijn, en hoorden we waarom Bob Lang vond dat hij en zijn volk hier thuis hoorden, en waren. Ook hier, in wat niet de Westbank zou moeten heten, zei hij, maar Judea en Samaria. Want ieder woord heeft hier betekenis. En toen waren we allemaal in de war, en heel moe.

s' Avonds aten Odette en Anton met ons, rooms-katholieke Palestijnen uit Bethlehem, contacten van Bert die bij ons is met de groep. Weet je wel wat het betekent voor ons om hier bij jullie te gast te zijn, zeiden ze. Al die christenen overal vandaan, en ze rijden Bethlehem in naar de geboortekerk, en er weer uit, en iedereen keert ons de rug toe, en soms voelen we ons zo verloren!

En zo zongen we opnieuw Ubi Caritas, vanavond toen we de dag afsloten. We hadden Odette en Anton daarvoor spontaan uitgenodigd. Odette zong voor ons, in het Arabisch, en hand in hand, met zijn tweeëndertigen, baden we het Onze Vader, ieder in onze eigen taal.

En daarna dronken we op de twee jarigen van vandaag, die trakteerden, en op de verbondenheid van broeders en zusters over alle grenzen heen.
Want daar waar aandacht is, en liefde, daar is God.

Marijke van Selm

 

Bij de foto's:

Voor de Geboortekerk in Bethlehem.

De verjaardag van Marijke en Arend.

 

24 april 2017

NAAR BETHLEHEM
de Westbankroute. Dat betekent ingevoerd worden in A, B en C- gebieden. Dat gaat over welk gedeelte van het Palestijnse gebied onder Palestijns zelfbestuur valt (A) (weinig), en wat er deels (B) dan wel geheel onder Israëlische controle valt (C). Hoe dat allemaal voelt, de Israëlische wegen en de nederzettingen met Israëlische vlag op de heuveltoppen van de Westbank her en der - nou, dat voelden we vandaag. En echt, dat is heel anders dan erover lezen.

In Nablus (A) bezochten we de Jakobsbron. Waar later de Samaritaanse vrouw met Jezus in gesprek raakte over levend water. Vandaag putte Jan uit de bron, maar over levend water kwamen we niet te spreken. En de kerk hè, die stond er overheen, over de Jakobsbron. Maar dat had ik al verteld.

We bezochten, na de Samaritanen op de berg, mijn collega Ibrahim Nairouz, Anglicaans priester bij de kleine christelijke gemeenschap van Nablus. In die grauwe, desolate stad sprak hij over liefde en verzoening, en iedereen die erbij was, voelde het, zoals we het ook voelden in november, toen Dick en ik hem bezochten. En zoals wij geroerd waren door zijn geloof, zo was Ibrahim geroerd door de hoop die ons bezoek bracht. Er komen niet veel reizigers naar Nablus, namelijk. En het betekent iets als ze er zijn, en luisteren met aandacht.

 

We hadden nog een gesprek met enkele jongeren, Mustafa en Ali. Over hoe het is om Palestijn te zijn in Nablus. Over hun leven, hun ideeen, hun toekomst. Mustafa is degene met het shirt van de BDS beweging, ook in Nederland bekend. Daarna liepen we nog even over de soek, voornamelijk omdat we toch moesten wachten omdat onze chauffeur de weg wederom een beetje kwijt was in die enorme stad waar de meeste straten geen namen hebben! Volgens Mustafa was dat geen probleem, en allemaal heel simpel. Hij hield het verkeer even tegen voor ons, bij het oversteken. En ook hij bedankte voor de hoop die we meebrachten. Zie je, dat is het. Gewoon gaan kijken. En luisteren.

Gaan we morgen ook weer doen, hier in Bethlehem waar we de prachtige avond zagen vallen. Wel achter een muur, dat is dan weer jammer. Maar verder is het goed, en mooi. Er wordt veel gedeeld, gesproken, gelachen, gevraagd. En gezongen hebben we ook, Ubi Caritas, om die dappere kleine priester heen, met zijn dertigen. Want daar waar aandacht is, en liefde, daar is God.

Marijke van Selm

 

Bij de foto's:

Jan Zilverschoon bij de bron van Jacob

Het reisgezelschap op de trap bij father Ibrahim Nairouz.

 

 

 

 23 april 2017

JE NAAM OP EEN BUS
die kenden we nog niet. Tja. En het is toch alweer een dag vol ervaringen. Wakker worden in het vredige kibbutzleven, vogeltjes die fluiten, katten die een beetje kat lopen te zijn, alles bloeit en kleurt en is alleen maar lieflijk.

Met de bus rijden we naar de berg van de zaligsprekingen. Niet dat we overal de bijpassende verhalen ter plekke gaan lezen, maar hier hebben we dat toch gedaan, die prachtige en radicale woorden uit Matteüs 5: gelukkig de zachtmoedigen, gelukkig de vredestichters. Natuurlijk staat er een kerk op de berg, dit land is vergeven van kerken op alle heilige en vermeende heilige plaatsen. Zo ook beneden, aan de oever van het meer, waarheen we te voet afdaalden: Tabga, vijf broden, twee vissen, met de beroemde prachtige mozaïek. Temidden van gelovigen uit alle windstreken, ieder met hun eigen spiritualiteit. Sommigen werden gezegend door hun voorganger, in de kerk. Ik deed dat niet.

Na de lunch reden we noordwaarts, naar Bar'am. Dat is een dorp dat in 1948 verlaten is door de (christelijke) bevolking, die de nieuwe staat Israël overigens goed gezind was. Tot op de dag van vandaag hebben de inwoners niet mogen terugkeren, alle rechterlijke procedures ten spijt. Hun huizen zijn verwoest, het 'verdwenen' dorp (een van de ongeveer 500 verdwenen Arabische dorpen in Israël) is onderdeel van een nationaal park geworden. Een stille plek in een lieflijk landschap, getuige van de beladen geschiedenis van dit land.

Even beladen als de herdenking die we hier op de kibbutz vanavond zullen meemaken van de 'dag van de Holocaust'. Twee grote trauma's, noemde onze gids Toine ze vandaag, deze geschiedenissen, en vandaag komen we ze tegen - zoals we ze de hele week nog overal zullen tegenkomen....

Marijke van Selm

 

22 april 2017

Shar ha Golan
Na een busrit Westmaas - Brussel, en een dag van wachten. Heel lang wachten. Tot het vliegtuig komt. Tot we erin mogen. Tot-ie opstijgt ( te laat) en weer landt ( ook te laat). Tot vriendelijke jongedames en jongeheren onze paspoorten goedkeuren ( twee woorden negen letters) ( duurt lang). En vervolgens een mooie rit naar het noorden, terwijl het alsmaar stiller werd in de bus. Nu hebben we gegeten. Iedereen is moe, maar ook blij met al die leuke mensen en om er te zijn. Mijn telefoon bericht: welkom in Jordanië. Nee, dat is geen foutje. We zitten vlak bij de grens.

Marijke van Selm

 

Bij de foto's:

Koffie op de luchthaven.

Warm welkom op de kibboets Sha'ar Ha Golan.

 

 

 

20 april 2017

ZWAAI

En dan is het toch echt bijna zover. Met dertig mensen (eentje heeft zich moeten afmelden om gezondheidsredenen) vertrekken we zaterdagmorgen in alle vroegte naar Brussel, om vandaar naar Tel Aviv te vliegen, voor een bijzondere reis door Israël en de Palestijnse gebieden. Wat begon als een mooie brainstorm, vorig jaar januari, is dan een concrete trip geworden waarin we vele facetten van het Heilige Land zullen gaan verkennen. Niet alleen Bijbelse, maar ook historische, politieke en sociale. We zullen onze verhalen delen, hier op deze plaats, en later bij terugkeer. Natuurlijk.

Bij deze alvast excuses aan de omwonenden van de Dorpskerk, voor de ronkende bus die daar zaterdagmorgen rond 4.30u zal klaarstaan, het gerol van koffers over de Breestraat en het gekakel van dertig mensen die er zin in hebben. Na de reiszegen bij het Licht van de Paaskaars zullen we zo snel mogelijk vertrekken, dat beloof ik.

En wie zin heeft en toch wakker is (of er wakker voor wil worden natuurlijk!): uitzwaaien wordt gewaardeerd hoor!

Shalom/Salaam
Marijke van Selm

 

 

 

 

1 april 2017

IEDEREEN
kan een leerling van Jezus zijn. Daarover gaat het morgen, in de dienst. En wat dienen dan betekent. Of je dan altijd aardig bent. Of Jezus altijd aardig was.

Onze nieuwe foto is dan te zien, de vijfde in de serie, geïnspireerd op het verhaal van de voetwassing in Johannes 13. Echt, in het groot is-ie nog veel mooier. De hele serie foto’s hangt voorlopig in de Dorpskerk, totdat hij compleet is met de volgende en laatste foto die de wonderbare visvangst zal verbeelden. Op de Binnenmaas. En dit keer wel met mannen, we hebben er al een paar op het oog….. Wat een geweldig voorrecht om op deze manier verhalen te mogen vertellen!

De vrouwen, van links naar rechts: Ineke Berends, Jannine Kruithof, Simone van Hamburg - Husselman, Mechteld van der Linden, Taroeska Vos, Glainys Kent, Jaqueline van den Bosch, Martine Hordijk-de Boer, Shereen Marea, Licia Jasperse, Esther van der Veer Zittend: Adrie de Lange, Annemarie De Bruijn-de Jongh

en natuurlijk de fotografen: Anja Blonk en Bieneke Slagt.

Marijke van Selm

 

 

 

 

21 januari 2017

OVER WONDEREN EN HOE ZE GEBEUREN 2  
Ze waren in de dienst, Francoise en Marco, afgelopen zondag. Toen het over wonderen ging. En toen ging het ook al beetje over hen.
En vandaag waren zij het stralende middelpunt in onze mooie Dorpskerk, waar eerst ons gemeentelid Heidi Hendricks hen namens de gemeente Binnenmaas in de echt verbond, waarna ik hen namens onze God de zegen mocht geven.

Want wonderen gebeuren. Ook, en zelfs, als je er niet meer op rekent. Als de dingen misgaan in je leven, en soms heel erg misgaan. Als je dat allebei ervaren hebt. Als je dacht dat sommige dingen niet meer voor jou zijn weggelegd. En als je dan de liefde vindt, en een kindje krijgt. En dat je over dat alles de zegen krijgt, over de liefde en over je leven, en over het kind dat met vreugde wordt verwacht, over de goede en de kwade dagen die komen zullen, tot de dood je scheidt. Dat is een wonder.

En alle vragen, en waaroms, en hoe dan en wanneer. Ik ken ze echt wel. Ik heb ze. En zij ook, Francoise en Marco. Natuurlijk. Zullen we ze bewaren voor een andere keer? Want vandaag is de dag om een wonder te ontvangen, met open handen, in dankbaarheid en verwondering. En de liefde en het leven te omarmen, zomaar op een stralende dag in Westmaas.

Marijke van Selm

 

 

 

 

 15 januari 2017

OVER WONDEREN EN HOE ZE GEBEUREN EN WIE ZE GELOOFT.

Daarover ging het vanmorgen in de dienst, nadat we gelezen hadden van een bruiloft waar de wijn rijkelijk vloeide. Ik geef het maar eerlijk toe: er zijn dagen dat ik erg mijn best moet doen om erin te geloven. En ja, dan zie ik ze natuurlijk ook niet, de wonderen. Want zo werkt dat nu eenmaal. Je gaat het pas zien als je het doorhebt.
Gelukkig hebben we nog de compensatiedagen. Foto's van twee kleine meisjes, met Rembrandtallure. Een kind dat gedoopt wil worden. Een bruid en een bruidegom die vragen om de zegen over hun huwelijk. Brood en wijn die gedeeld worden. En hoe gemakkelijk dat gaat. Schandalig makkelijk, zei ik vanmorgen, en dat wou ik maar eens een poosje laten staan. Schandalig makkelijk.
Komende week (15-22 januari) is het gebedsweek. Dat is de reden dat Wim, Lieke en Noor biddend gefotografeerd zijn. Onze gemeente Nieuwland participeert in gebedsbijeenkomsten georganiseerd in samenwerking met de Hervormde PKN gemeente van Klaaswaal en de Kerk van de Nazarener. Voor actuele plaatsen en tijden zie de site van PKN Nieuwland en download de zondagsbrief. We doen dat omdat bidden helpt. Omdat het goed is om waar mogelijk de handen niet alleen te vouwen maar ook ineen te slaan, samen met andere gelovigen. En omdat ik geloof in wonderen, ja heus, ja heus.
Marijke van Selm
fotografie: Anja Blonk, Bieneke Slagt

 

24 december 2016

EN ALS JE ER TOCH BENTblog20161224
bewonder dan vanavond of morgen meteen even ons nieuwste kunstwerk. En weet dat de vrede dichtbij is. Altijd. Voor ons allemaal. Want God is met ons, Immanuël. Gezegende kerst!
Marijke van Selm

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 17 december 2016

25 (B)ENGELTJES OP DE FOTO
zetten, dat is een hele uitdaging. Maar vanochtend is dit toch gelukt, voor de derde fotoshoot van het fotoproject.
De foto is binnenkort weer te bewonderen in onze mooie Dorpskerk.
En dat poseren hongerig maakt, dat werd duidelijk bij het pannenkoeken eten...sommige kinderen aten er wel 7.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 7 december 2016

HET BATSEBA SYNDROOM
is een aandoening die voorkomt bij mannen met een (al dan niet vermeende) belangrijke positie in politiek en samenleving. Net als de Bijbelse David denken zij dat alle mensen, met name vrouwen, hen te allen tijde ter beschikking staan. We kennen allemaal voorbeelden van lijders aan dit syndroom, helaas. En het verwoest meer dan een mensenleven. Het ‘syndroom van Batseba’ blijkt hardnekkig, de Bijbelse les ethisch leiderschap tot op de dag van vandaag actueel.

Vanavond lezen we het verhaal van David, de mooie Batseba en haar man Uria in zijn geheel, collega Wim Hendriks en ik, tijdens onze tweede avond ‘De Bijbel literair’ in de bibliotheek. We gaan niet preken, maar wel op zoek naar de spanning en de details in dit verhaal dat alleen maar verliezers lijkt te hebben. De avonden zijn bedoeld als kennismaking met de rijke Bijbelse verteltraditie, en zijn voor iedereen. Elk van de avonden staat er een vrouw centraal. Vanavond is dat dus Batseba, die de twijfelachtige eer geniet een syndroom naar haar vernoemd te hebben gekregen. Er is beeld, er is een lied, er is poëzie. Welkom!
Bibliotheek Mijnsheerenland, 19.30u-21.30u.
En oja, het kost € 5,-
Marijke van Selm

 

 

 

 

 

 

5 december 2016

STIL ‘ES
Precies een week geleden liep ik rond in Bethlehem, van alle heilige plaatsen wel de meest bizarre geworden door de metershoge muur die er omheen staat. Voor de veiligheid is-ie, die muur. Dat voelt raar, als je er aan de binnenkant, de ingesloten kant zeg maar, langs loopt. Het voelt ook raar, als je verhalen hoort van vrouwen die vertellen over hun leven daarbinnen, over je eigen dak waarop je je niet mag begeven, over soldaten die zomaar binnenkomen, welkom of niet, over zoons die je met bezorgdheid jonge mannen ziet worden en dus potentiele verdachten voor de soldaten, over een moeder in een Jeruzalems ziekenhuis, en jij krijgt geen pasje om Bethlehem te verlaten, zodat ze sterft zonder dat je haar nog hebt gezien.

En toch. Wat hebben we veel geloof, hoop en liefde ervaren in alle verhalen die we tijdens onze oriëntatiereis mochten horen. Van mensen die tegen de klippen op blijven getuigen van toekomst en bevrijding, van mensen die hardop, tegen ons en tegen zichzelf, blijven zeggen: verzoening en vrede is onze enige optie, alle andere wegen zijn doodlopend. Dat maakt indruk hoor, als je dat hoort naast die muur, als je dat hoort van die vrouwen die bovenstaande verhalen met ons deelden. Dan gáát het ergens over. En daar word je wel even stil van, als luisteraar.

Het leven hier gaat ondertussen in uptempo door. Niet alleen voor mij hoor, met mijn kerst-in-aantocht, dat weet ik best. Deze week ben ik onder andere bezig met een boekje over geloofsbasics (te schrijven, samen met een paar leuke collega’s), intervisie, doop- en huwelijksgesprekken, een tweede literaire Bijbelavond, de liturgieën voor kerst en de doopdienst van de 18e, en heel veel zorgen in de gemeente. Want die zijn er, zorgen. Veel. Laten we bidden voor elkaar!

Dat kan ook al vanavond. Samen. Als ik het tempo even laat varen, en stil ga worden in de Dorpskerk. We lezen wat, we zingen wat, we zijn stil in gebed en gedachten. En Jaco speelt piano. Dat kan hij heel erg mooi. Een weldaad voor de ziel. Kom je ook? 19u-19.30u, Dorpskerk.

Marijke van Selm

O little Town of Bethlehem 

https://www.youtube.com/attribution_link?a=TRecSC2ZZrk&u=%2Fwatch%3Fv%3DbjQDl95tOcU%26feature%3Dshare

The story of the birth of Jesus told by the people of Bethlehem. Made by St Paul's Church, Auckland, New Zealand. Anyone is welcome to show this film publicly, but not change it in any way, nor publish/broadcast it, nor make money out of it.
The music is an instrumental 

 

28 november 2016

WALL STREET
of wat een muur zoal doet met mensen die er achter moeten leven
Bethlehem, 28-11-2016
Marijke van Selm

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

27 november 2016

JERUZALEM ZONDAGMORGEN
de zon schijnt en het leven komt weer op gang , de Israëlische werkweek is begonnen, de tram rinkelt beneden in de Jaffa straat. Ik denk aan thuis, aan onze Nieuwlandkerk waar straks de dienst is, eerste advent, Avondmaal. Wij waren gisteren, verdeeld in groepjes, ook in diensten in verschillende synagoges. Ik was heel lang met Maaike in de grote orthodoxe jerusalemgreatsynagogue.com
Vanavond slapen we in Bethlehem. We hebben nog twee dagen te gaan, in een straf tempo van gesprekken, ervaringen en ontmoetingen: Ismael en Isaak, Kerk in Actie, Mussalaha, Tent of Nations. En nog een paar. Het is dan ook geen vakantiereis.... maar wel een heel bijzondere en ik ben natuurlijk blij dat ik er bij ben!

Marijke van Selm

 

25 november 2016

KWARTIERMAKERS
op reis langs de verhalen. Van rabbi's uit vervlogen tijden, en hoe ze aan Jezus doen denken. Van overlevenden uit de getto's die de vragen durven stellen over wie er vandaag, door ons, worden uitgesloten. Van Palestijnse christenen die bergen verzetten door hun geloof, maar die elke dag moeten vechten tegen de haat om het onrecht dat aan hen geschiedt. Dit, en veel meer, maken we mee, Dick Gaasbeek en ik, ter voorbereiding en inspiratie voor onze Nieuwlandreis in april volgend jaar. Je kunt je daar nog voor aanmelden, al zou ik niet te lang wachten want er is veel belangstelling. Morgen gaan we via Nazareth en Nablus door naar Jeruzalem. Vandaag waren we onder meer bij het meer van Tiberias. Natuurlijk komen we daar volgend jaar ook, met onze groep. Het is dan vast ook weer heerlijk weer. Maar een beetje minder wind mag dan wel....

Marijke van Selm

 

 

13 november 2016

ER WAS EENS
Dit is het verhaal van de dankbaarheid.Het verhaal van mensen die alles hebben, maar niemand kunnen aankijken. Het verhaal van de tienduizend redenen om te lachen, hardop en voluit, of stilletjes voor je uit. Het verhaal van de zegeningen, tel ze alle en vergeet er geen.
Dit is het verhaal van een man die alles wist van de Bijbel, maar er onorthodox mee omging: Jezus Christus. Met dat onbestaanbare antwoord aan die jongeman die ook zo onorthodox wilde worden, en hoe doe je dat: verkoop alles wat je hebt, en volg mij. Met die onbestaanbaar goede raad: verzamel je geen schatten op aarde, waar mot en roest ze aanvreten, verzamel schatten in de hemel. Want waar je schat is, daar zal ook je hart zijn.
Denk er maar over. Over wat rijk is en arm. En onorthodox.

Deze tweede foto uit onze serie was vandaag live te bewonderen in onze beide gebouwen. Over tienduizend redenen gesproken: kom anders gewoon weer ’s een keertje naar de kerk! Want daar blijft de expositie hangen tot hij helemaal volgroeid is, in juni, met zes kunstwerken. De volgende wordt ook weer zó leuk om te doen, met zoveel mogelijk kindjes onder de gebrandschilderde ramen van de Dorpskerk, in het wit, vóórdat ze pannenkoeken met ons gaan eten… (meld je kind even aan bij de dominee voor dit feest op 17 december).

Namen wilt u nog weten. Natuurlijk.
Staande, v.l.n.r: Thom Engels, Geke Koppenol, Reinier Jasperse, Betske Schipper, Piet Bervoets, Adrie de Lange, Linda Hoogendam, Jasmijn Puik, Joost Dijkers, Janny Los, Jan Zilverschoon. Zittend: Nel Moerman, Ben van der Schaaf, Carine van der Linden met Julius, Riet Vijfvinkel.

Foto's:
Biene Madieke Fotografie , Anja Blonk

Marijke van Selm

 

12 november 2016

MEVROUW DE DOMINEE
Hij was hier vanavond, Reinier. En ik genoot weer van hem, en zijn groepsgenoten. Mooie mensen tot een jaar of veertig, die ik eens in de zes à zeven weken ontmoet voor een goed gesprek. Vanavond ging het over ‘de zin van het leven’. Ik heb mijn filosofie weer eens opgefrist, ter voorbereiding. En de gesprekken gingen vervolgens, zoals altijd, toch hun eigen weg. Over wat betekenis heeft, en krijgt, in levens van de eerste helft. Waar keuzes gemaakt worden en gemaakt zijn, waar ieder op zijn of haar eigen wijze nadenkt over tijd en eeuwigheid, over wat ertoe doet en wat niet. Ik ben heel moe aan het eind van een heel intensieve week, maar wat is het toch de moeite waard om dominee te zijn, en het zo vaak over wezenlijke dingen te mogen hebben. Ik zou bijna vergeten dat dat voor de meeste mensen heel bijzonder is!

Reinier zijn kaart heeft er 3 maanden over gedaan, vanuit Cuba. Hij moest waarschijnlijk eerst langs de inlichtingendiensten, vanwege dat ‘werk aan de winkel’. Mmmm. Cuba. Ik zou het best een uitdaging vinden. Anyway, daarmee staat de teller met vakantiegroeten tenslotte op 143 ontvangen kaarten. Er zijn er die met minder tevreden moeten zijn!
Fijn weekend!

Marijke van Selm

 

 

 29 oktober 2016

MORGEN EEN PRAATJE
vandaag vast een plaatje. Bij de fotoshoot van vandaag, thema 'dankbaarheid'. Nee, dat is niet een speciaal Bijbelverhaal. Het woord zegt alles. En als ik Woord met een hoofdletter schrijf, dan zegt dat ook Alles en verklap ik meteen vast iets over morgen. Maar dat is geen geheim hè, in de kerk. O, en trouwens, kom je nog koffie drinken na de dienst? We sluiten dan de vakantiekaartenactie af. Met vragen als: uit welk land werden de meeste kaarten gestuurd, en waar ligt Dreischor. Voor de origineelste kaart is een prijsje. Tot morgen!
Marijke van Selm

(foto van Theo van der Mark, de officiele foto's van onze fotografen Anja Blonk en Bieneke Slagt zijn morgen in de diensten te zien en volgen binnenkort op deze plaats)

 

 

22 oktober 2016

DE DOMINEE LIEGT
Wat is tijd toch iets wonderlijks. Hoe het vervliegt als je vrij bent. Hoe het een eeuwigheid kan duren als je wacht op een bericht. Hoe het tussen je vingers door glipt als je het probeert vast te houden. Hoe je steeds meer voorbije tijd verzamelt in je leven, en onherroepelijk minder te gaan.

Vanaf maandag staat mijn tijd weer ten dienste van de Heer, en alles wat hij van mij verlangt. Dat is best te doen hoor, wat hij vraagt. Hij overvraagt me meestal niet. En anders zeg ik het hem wel.

Ik vind het fijn om in vakanties even geen dominee te hoeven zijn. Dat is voor iedereen goed: voor mij en voor de gemeente. Dat ik de kerk ook tegen zou komen in Het Nieuwe Instituut Rotterdam (bij de tentoonstelling The Life Fair) in de persoon van een gemeentelid, daar had ik even niet van terug. Maar nu we er toch waren: eigenlijk was zij wel de aangewezen persoon om mij een test met de leugendetector af te nemen! Ja, dat was hilarisch maar ze vond het nog een soort van moeilijk ook. We deden er twee. Omdat ik zó eerlijk ben dat het niet in mij opkwam om te liegen, en waarvoor zou je anders een leugentest doen. De tweede keer loog ik alléen maar! Behalve… nee, dat valt onder het ambtsgeheim. Toch Inge Engels?


Tot volgende week!

Marijke van Selm

 

 

 

 

 

 

13 oktober 2016

SAAI WERK
contactmomenten met gemeenteleden invoeren in ons administratiesysteem. Van maanden terug. Moet je net mij hebben. Qua planning ben ik niet zo sterk, zeg maar. Ik noteer weliswaar de meeste afspraken netjes in mijn agenda, maar vergeet de spontane bezoekjes die zich ook vaak voordoen, achteraf bij te schrijven. En waar laat ik de mensen die ik wel bezocht heb, maar niet (meer) bij ons staan ingeschreven? Zie je, dat bedoel ik. Maar natuurlijk is het goed om te doen hoor, lijstjes bijhouden. Na mijn vorige vakantie, zie ik met ontroering, is er één naam die ik te vaak moet inschrijven onder ‘ziekenbezoek’. Mijn hart gaat naar haar uit.

En nu is het alwéér bijna vakantie. En ik was nog maar net begonnen met werken! Niet dat ik er geen zin in heb hoor. Ik ben het graag, dominee, maar het is ook heerlijk om het even niet te zijn.

Over vakantie gesproken. Volgende maand ga ik op studiereis, naar Israël en de Palestijnse gebieden. Ter voorbereiding van onze gemeentereis, volgend jaar april (22-29), waarvoor je je nog kunt aanmelden, ook als je geen gemeentelid bent. Wat ik volgende maand ga doen, is in grote lijnen wat we volgend jaar ook gaan doen: Palestijnen en Israëli’s spreken, Joden, moslims, christenen. Alle verhalen horen. Actualiteit en geschiedenis opsnuiven, ook Bijbelse natuurlijk. Galilea, Nablus, Bethlehem, Hebron, Jeruzalem, Dode Zee, Tel Aviv. En dat allemaal in 8 dagen. Wil je meer info, of meteen aanmelden? Meld je even bij ondergetekende. Er zijn nog een paar plaatsen open, dus niet te lang wachten hoor!

Overigens, de foto hieronder is van Josef Koudelka, die momenteel (tot januari) in Fotomuseum Rotterdam te zien is met een indringende tentoonstelling over de muur die Palestina van Israël scheidt. Aanbevolen!

Marijke van Selm

 

30 september 2016

MIJN FAMILIE HÁD KNECHTEN
denk ik soms enigszins gegeneerd bij de levensverhalen die tijdens pastorale bezoeken voorbij komen. Armoede, seizoenswerk, veel te jong veel te hard moeten werken. Boerenknechten. Bladerend in het fotoalbum van mijn ouders, het enige, dat sinds het overlijden van mijn moeder in mijn bezit is, zie ik die wereld. Maar dan van de andere kant. Want al werkten ook zij hard: mijn familie hád knechten. En ik kan het niet helpen dat ik van hen afstam.

Allebei mijn ouders komen uit boerenfamilies. Mijn moeder van een akkerbouwbedrijf, een van de weinige in die regio. De zoons werden door mijn opa in het zadel geholpen, de dochters trouwden. Want zo ging dat. Mijn moeder, de jongste dochter, trouwde met de jongste zoon van een melkveehouder. Er is die ontroerende foto van een ja, een knecht dus, met een jochie, mijn vader, dat een kalfje aan zijn hand laat sabbelen, precies zoals ik dat zelf als meisje ook vaak heb gedaan.

Morgen neem ik dit fotoalbum mee naar de kerk. En laat de kinderen foto’s zien van de paarden waar mijn opa zoveel van hield – ik herinner mij de medailles waar ik mij als kind aan vergaapte en de verhalen van de tilbury waarmee mijn moeder naar de kerk ging. Ik laat hen de prachtige jaren ’40 portretfoto’s zien van mijn moeder en haar zussen, en de blije foto van mijn ouders, pas verliefd.

Dit is mijn verhaal, mijn geschiedenis. Een geschiedenis waar ik niet voor gekozen heb. Maar die wel de mijne is, en mede bepalend voor wie ik ben en wat ik ben geworden. Daarover zal het gaan, morgen, in het verhaal van Jakob en Ezau, kinderen van ouders die in hun eigen geschiedenis staan. Met alle verhalen, verliezen, trauma’s en talenten zoals wij allemaal met ons meedragen. Want iedereen heeft van die foto’s die alles zeggen, en van die verhalen die alles vertellen. Daarover zal het gaan. En over hoe God met iedereen een weg gaat. En de mensen, ondanks alles, met Hem.

Marijke van Selm

 

27 september 2016

JOOD DIE PALESTIJN WORDT
of eigenlijk: het al vanaf zijn geboorte blijkt te zijn. En andersom: de jongen die opgroeide in een moslim-Palestijns gezin op de Westelijke Jordaanoever blijkt geboren uit een Joodse moeder. En dan ben je Jood.
Het leven van twee jonge mannen wordt in deze film totaal op zijn kop gezet, kort voor hun 18e verjaardag, als deze onmogelijke waarheid aan het licht komt. En dat van hun families erbij. Wat betekent het om Palestijn te zijn, en Jood, wat betekent het om kind van déze ouders te zijn. Wat is je identiteit, wat is je geschiedenis -en wat je toekomst in een gebied waar twee bloedbroedervolken meer en meer als onbekenden naast elkaar (over)leven? Daarover gaat deze film, die we gisteravond als voorbereiding op onze Israël/Palestinareis (volgend jaar april, met gemeenteleden) bekeken. Wie het gemist heeft kan 'm via onderstaande link ook bekijken. Hartverscheurend, verdrietig, en mooi! Ook voor niet-reizigers.....

Marijke van Selm
https://www.youtube.com/watch?v=iQfsEITimac

The Other Son (original title: Le Fils de l'Autre) is a 2012 French drama film directed by Lorraine Lévy.

 

 

23 september

SCHATTEN ZIJN ‘T
deze twee, Rick en Simone. Wat is het toch bijzonder om een tijdje zo met mensen op te mogen trekken en hen op de mooiste dag van hun leven de zegen te mogen geven!
Het ging over de liefde vandaag, waar anders over. En ik heb ervan genoten. Een huwelijk, dat is ongebreideld optimistisch en feestelijk doen in de kerk. Lieflijke muziek, prachtig publiek dat er op het allermooist uitziet. Voor de dominee is dat leuk hoor, om tegenaan te kijken!

Dus heerlijk, vandaag, de zon scheen, de zenuwen van het bruidspaar verdwenen vanzelf na de dienst en het wordt vast nog een heerlijke dag voor iedereen. En Simone en Rick, dat weet ik zeker, worden heel gelukkig met elkaar. Want dat zijn ze nu al.

Gisteren mocht ik de dienst leiden bij de uitvaart van een lieve oude dame. Vandaag de trouwzegen. En aanstaande zondag de doop van Carmen, prachtig kindje van Frans en Carola. Een heel bijzondere week, waarin natuurlijk al het andere ook door gaat. Ik weet dat er veel begrip is voor de steken die ik in deze omstandigheden weleens laat vallen. En wat mooi als die steken dan weer worden opgehaald door gemeenteleden die meedenken met de dominee, als ze dingen vergeten is, of weer eens zit te knoeien met cijfers en getallen. Zo krijgen we allemaal de zegen op zijn tijd, dat blijkt maar weer!

Marijke van Selm

 

 

 

 

18 september 2016

WAT WAS HET LEUK
vorige week, op het strandje. Een prachtige menigte,een prachtige hoofdrolspeler. Nog even nagenieten.

Afgelopen week kregen we de foto's binnen, in twee etappes. Van de tweede lichting gaan we er eentje uitzoeken die straks afgedrukt gaat worden. En al die andere juweeltjes ga je terug zien op onze site, in ons kerkblad en hier en daar, denk ik, ook in een lijstje in een huiskamer. En dit is nog maar de eerste shoot!
Het is fijn om zoiets moois met elkaar te maken. Het is fijn om onze verhalen te delen, in lief en leed verbonden te zijn. Dat gaan we ook de komende week doen, als er begraven wordt in onze gemeente, maar ook getrouwd, en een kindje gedoopt, en geopereerd, en, en, en......
Marijke van Selm

 

 

 

 

 

 16 september 2016

Morgen doen we mee aan de gebedsdienst, met vijf Hoeksche Waardse collega's, gemeenteleden van her en der en de kerk van Christus wereldwijd. Want over de hele wereld zal morgen gebeden worden voor onze broeders en zusters in het Midden Oosten. We houden een eenvoudige dienst waarin die verbondenheid centraal zal staan. We zingen, bezinnen, lezen en vooral: bidden. Ben je er ook bij? Dorpskerk Westmaas, 19.30.

zie ook:  https://vimeo.com/182962511

 

15 september 2016

LACHEN MAG want ik ben er blij mee hoor, vier nieuwe ambtsdragers in onze kerkenraad. Mensen die bereid zijn tijd en energie te steken in de kerk, en in de mensen die haar bevolken. Wat niet altijd eenvoudig is, zeg ik er eerlijk bij. We hebben momenteel echt wel, hip gezegd, onze uitdagingen. En hip of niet, ze moeten aangegaan worden. In ieder geval door de mensen die de taak op zich genomen hebben om een tijdje leiding en sturing te geven aan het schip der kerk. En door de dominee natuurlijk. Maar dat spreekt voor zich. Van al deze mensen op de foto ben ik overigens de enige die ervoor betaald wordt om mijn avond zo door te brengen, en die gedachte maakt mij altijd héél bescheiden. Alle anderen doen het in hun vrije tijd, en voor een flink aantal is dat schipperen met hun eigen betaalde baan, partner (nee, niet betaald natuurlijk, goed lezen hè!), kinderen en als ze erg veel energie hebben hobby’s.

Maar het is ook leuk hoor, om iets in en voor de kerk te doen. Niet alleen mag er gelachen worden in bijeenkomsten, het gebéurt ook, ja echt, want er zitten heel leuke en grappige mensen bij. En anders hebben we wel van die avonden zoals afgelopen week, met Mischa en Dianne, die de kindercatechese kwamen voorbereiden. Zij organiseren die, maar willen graag een beetje theologische ondersteuning om beter toegerust te zijn. En zo hebben we geregeld wondermooie en openhartige gesprekken. Waarin niet alleen kennis wordt overgedragen, maar vooral ook geloof bevraagd, en ik denk eigenlijk dat dat nog veel wezenlijker is. Alleen dat is al zo verrijkend, zei Dianne, omdat je zelf zoveel hebt aan en leert van deze gesprekken, nog los van de gesprekken met de kinderen. En Mischa vertelde dit soort avonden als een verademing te ervaren in een leven waarin het overdag zo weinig gaat over zingeving en spiritualiteit. En ook daarvan word ik klein: ik heb immers het geluk dat ik het daar elke dag over mag hebben!

Dus dat. Delen we allemaal met elkaar, dit groepje gelovigen zo goed en zo kwaad als het gaat. We gaan op weg, biddend en zoekend, in het vertrouwen dat anderen voor ons bidden en in het vertrouwen dat we de Ggeest zullen krijgen waar we haar nodig hebben. En nogmaals, er mag gelachen worden. Het is ook leuk om te doen en te zijn, kerk. En tenslotte: ze is niet van ons en al helemaal niet van de dominee, ze is van de Heer zelf! Dat we gezegend mogen zijn, ook in dit nieuwe kerkelijk seizoen!


V.l.n.r. Arjen Hordijk, Marijke van Selm, Wilmer Kloosterziel, Didi Berends, Peter Buijs, Marianne Gerrell (aantredend) Mirjam Kok, Jany de Jongh, Arie Mijnlieff, Anja van der Pol, Esther Dijkers (aftredend), Jan Naeijé (aantredend), Marga Poortviet, Anja Bervoets (aantredend) en Nelleke Sterk (aantredend). Ontbrekend op de foto: Jantine Zilverschoon en Nel Vaandrager, beiden aftredend, Ruud de Groot, Wim Bergsen.

Marijke van Selm

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 12 september 2016

EN DIT is alvast een selectie van onze fotografen Anja Blonk en Bieneke Slagt, in de categorie 'the making of'. Komende week zullen we de uiteindelijke resultaten ontvangen, dat wil zeggen, de foto's die het verhaal van de vijf broden en de twee vissen moeten verbeelden. Daarvan zullen we vervolgens één foto kiezen om uit te vergroten. Dit, en nog veel meer, is allemaal prachtige bijvangst voor onze gemeente. En sommige Nieuwlanders gaan vandaag weergaloze portretfoto's van hun kinderen in hun digitale postvakje aantreffen... kijk ook op http://tinyurl.com/hpqa3qw

11 september 2016 

VIJF BRODEN EN TWEE VISSEN

Dat was het thema van deze startzondag. Na de dienst dronken we met z'n allen op Westmaas' mooie strandje koffie en limo, met een koekje. Daarna begon het fotoproject met de eerste fotoshoot. In een ongedwongen sfeer werd het verhaal van de vijf broden en twee vissen op de gevoelige plaat vastgelegd, waarbij zelfs het zonnetje zich nog even liet zien. Daarna gingen we, jong en oud, terug naar de Munnik voor een heerlijke lunch, waarbij de uitspraak 'delen is vermenigvuldigen' zeker op z'n plaats is. Een mooie dag, bekijk de foto's voor een impressie. http://tinyurl.com/jj4tdnw

8 september 2016

BROOD EN VIS

Of hoe je van minder minder meer meer maakt. Dat is zo’n beetje het verhaal van de kerk: eerst geloven, dan zien. In plaats van andersom. De kerk, dat gekke groepje mensen dat het blijft proberen: vermenigvuldigen door te delen, groeien door klein te zijn, het kwade overwinnen door het goede. En nee, nou niet gaan zeggen dat dat vaak mislukt. Het lukt ook vaak wél. En het fijne van geloof is dat je na elke mislukking het toch weer opnieuw kunt proberen, zonder gebukt te hoeven gaan onder de last van het verleden.

Wij hoeven ons dus niet te herbezinnen op de inhoud. Het ging altijd al over de inhoud, in de kerk. Over hoe we het kunnen proberen en opnieuw proberen: vermenigvuldigen door te delen, groeien door klein te zijn, het kwade overwinnen door het goede. Het antwoord is altijd te vinden in de Bijbel. In grote en kleine verhalen. En in bedrieglijk eenvoudige zinnen. Zoals ‘heb God lief bovenal, en je naaste als jezelf’. Of ‘maak je geen zorgen voor de dag van morgen’.

Nou ja. Daar gaat het dus zo’n beetje over. Op zondag, en ook wel doordeweeks. En deze specifieke zondag, aanstaande zondag 11 september, gaat het over die broden en die vissen. En over dat delen. Eerst in de dienst, in de Dorpskerk (9.30u). En daarna op het strandje van Westmaas, als we met zijn allen (ja, u en jij ook, iedereen die dit leest is uitgenodigd!) op de foto gaan, letterlijk als de menigte in het Bijbelse verhaal. Dat wordt echt heel bijzonder – ik kan niet wachten op de eerste resultaten, die we natuurlijk hier op deze pagina zo snel mogelijk zullen delen, maar uiteindelijk uitvergroot als foto’s in onze beide kerkgebouwen zullen komen te hangen. En daarna, na de fotoshoot, gaan we met zijn allen eten. Iedereen neemt iets mee, maar als dat niet lukt, mag je ook blijven hoor. En wie nog inspiratie zoekt om iets met ‘brood’ en ‘vis’ te maken, bijgaande link. Doe ik zelf tenminste altijd: ah recepten. Maar wie weet hebben anderen veel betere ideeën?

Marijke van Selm

http://www.ah.nl/allerhande/recepten-zoeken?Ntt=brood+en+vis

5 september 2016

GROETEN UIT BRABANT of waar dan ook vandaan. In mei ontving ik de eerste, uit Vlieland, en dit zal zo’n beetje de laatste zijn, uit Ootmarsum, van Dick en Jenny de Kievit. Gestuurd aan ons, gemeente Nieuwland, vanaf een vakantieadres, met zo mogelijk de afbeelding van een kerk er op. Ik had niet kunnen voorzien dat deze oproep zo’n succes zou worden! Cijfertjes zijn niet mijn sterkste kant, maar ik tel er meer dan honderdtien inmiddels. Kaarten met groeten aan de gemeente. Overal vandaan, soms met alleen een naam, soms in de vorm van een foto met een toelichting erbij, soms met een reisverslag, soms met een persoonlijke noot. Zoals de melding van het briefje dat gevonden werd in de camper met de woorden van Psalm 121 erop, ‘een veilig gevoel’.

Ik las het idee van vakantiegroeten ergens, vorig jaar zomer, ik weet niet meer waar. Het was toen al te laat om het voor onze gemeente nog op te starten – zoiets moet het immers hebben van veel en herhaalde publiciteit. Maar vergeten was ik het niet, en net voor de meivakantie schreef ik een oproepje in het kerkblad. Waar je ook naar toe zou gaan, van Numansdorp tot Nepal, stuur een kaartje aan de thuisblijvers, was mijn vraag. Met daarop de afbeelding van een kerk of, als dat niet mogelijk was (en om mezelf alvast in te dekken natuurlijk, want ik zou naar China, en daar is het ietsje anders geregeld qua kerk) mocht het ook een ander gebedshuis zijn. De eerste kaarten druppelden al gauw binnen, en ik nam ze mee en las ze voor in de diensten. En zo ging het leven in de gemeente. Het werd steeds leuker. Van sommigen kwamen meerdere groeten binnen van verschillende adressen, een groepje stuurde tot hilariteit van velen zoveel kaarten met kerken als ze maar al fietsend door Friesland konden vinden. Er kwam al heel gauw een ‘Groeten uit Westmaas’, binnen de kortste keren gevolgd door een eigengemaakte schets van de Nieuwlandkerk in Klaaswaal. De postsorteerster uit Klaaswaal, die geen gemeentelid is maar dus wel als postsorteerster al die kerken voorbij zag komen, voegde daar halverwege de zomer nog de ontbrekende Dorpskerk van Klaaswaal aan toe. Overigens missen we de Laurentiuskerk (Mijnsheerenland) nog wel in de verzameling.

Veel mensen moesten moeite doen om een kaart met een kerk erop te vinden, schreven ze. Maar het lukte bijna iedereen. Ik vreesde dat de dominee zelf uiteindelijk de enige zou zijn die van de variant ‘ander gebedshuis’ gebruik zou maken. Nu zou ik definitief door de mand vallen! Ik rekende op de solidariteit van onze voorzitter, van wie ik wist dat hij naar Thailand zou gaan – maar ik misrekende: hij stuurde via Greetz een zelfgemaakte kaart met een Thaise kerk. Zoals ik al zei: rekenen is niet mijn sterkste kant. Gelukkig was er nog Ineke - die van ‘Nepal’. En die twee tempels in de groetenverzameling, die zijn dus van ons.

Dit was echt een heel leuke, vrolijke actie. De kaarten hingen in beide gebouwen, komende zondag tijdens de startdienst zijn ze weer allemaal bij elkaar in de Dorpskerk. De laatste kaarten zullen voorgelezen worden. En binnenkort sluiten we de actie nog op ludieke wijze af, maar daar hoort u nog over. Groeten uit Nieuwland!

Marijke van Selm

31-08-2016

RUIMTE
Vandaag mocht ik iets vertellen op de bijeenkomst van de schoolleiders van CSG De Waard, waarmee ze het nieuwe schooljaar aftrapten. Ze waren op bezoek geweest in de splinternieuwe basisschool De Weerklank, hadden daarna de molen bezocht en deden vervolgens de Dorpskerk aan. En kon ik iets vertellen dat aansloot bij die historiciteit van zo’n 400 jaar oude kerk, en een godsdienst van eeuwen, en de uitdaging van christelijk onderwijs in onze tijd - gesymboliseerd in dat gebouw vol kinderen dat zelf nog kinderziektes heeft?

Ik las een stukje voor uit het reflectieverslag van mijn onvolprezen voorganger Cornelis Eliza van Koetsveld, ook wel bekend onder de titel ‘Schetsen uit de pastorie te Mastland’. Naar aanleiding van de catechisatielessen overpeinst hij de enorme verantwoordelijkheid voor geloofsopvoeding van kinderen. Zonder overigens dat woord te gebruiken, dat kwam allemaal later in zwang. Je kunt ze van alles leren, schrijft hij, en dat moet ook allemaal gebeuren, lezen, en schrijven, en rekenen, maar het allerbelangrijkste is een kind te leren wat geloof in een mensenleven betekent. Hij schrijft het een beetje anders dan dat ik het nu zeg, strenger vooral, en misschien ook wel hoogdravender. Maar er zijn een paar dingen waarop ik wil voortborduren.

Vertellen over hun geloof is voor veel mensen niet zo makkelijk. Toch is het, en daarvan raak ik meer en meer overtuigd, het hart van christelijk geloof om dat wel te doen. En dan niet (alleen maar) het doorvertellen van de verhalen, en de dingen die je moet weten over de Drie-eenheid en de opstanding. Maar vooral het eigen verhaal van mensen. Voorbeelden hebben we nodig, van elkaar. Verhalen, van wanneer je geraakt bent, of had willen worden. Verhalen van wat het voor jou betekent, en waarom dan. In je eigen woorden. Die je niet theologisch hoeft te verantwoorden. Maar die wél leven voor jou. Die, met een mooi woord, authenticiteit, volgens mij is dat de kern bij geloofsoverdracht, zowel op school als in de kerk. Meen wat je zegt – of zeg het anders niet.

En ook: leer te zeggen wat je meent. Daag elkaar uit dat te doen.
Ik durfde het de schooldirecteuren te vragen: zet het eens op de agenda. Net zoals we het in de kerk agenderen: het delen van geloofsverhalen. Ook dit seizoen weer.
Wat ik wil zeggen is dit: er is veel meer ruimte om te spreken over God dan we vaak denken. Pak ‘m gerust. En wees niet zo bang, of erger nog: bescheiden. Er zijn altijd mensen die hunkeren naar inspiratie. Naar begeestering. Naar God misschien wel.

Marijke van Selm

 

 

 

26-08-2016 (niet Marijke maar Heleen aan het woord)

Hallo allemaal mijn naam is Heleen de Graaf (21,8 maand) en deze week kom ik op snuffelstage meelopen met uw dominee Marijke, die ik al heel lang ken. Van huis uit ben ik door mijn ouders “vrolijk orthodox opgevoed” zoals zij zeiden, wat betekende dat zij mij leerden niks zwart-wit te zien en liefdevol naar mijzelf en mijn omgeving te zijn. Pas toen mijn brugklasgenootjes besmuikt lachten bij het zien van mijn introductieformulier kwam ik erachter dat dit toch echt geen officieel genoteerd geloof was, maar wat niet is kan nog komen:)

Op dit moment studeer ik Humanistiek in Utrecht waarbij de zoektocht naar zingeving en humanisering in het menselijk leven centraal staan. Het afgelopen propedeuse jaar heb ik me daar vol passie op gestort en ook dit jaar ga ik weer vol enthousiasme aan de slag. Het doorsnee humanisme mist echter in hun visie naar een betere wereld naar mijn mening een belangrijke afslag; de aandacht voor het goddelijke (transcendente) in de wereld, niet alleen in de mens maar ook om de mens heen.

Graag zou ik deze week willen zien en horen hoe uw gemeenschap met dat “goddelijke of God” omgaat en hoe u God in uw leven ervaart. U zult mij wellicht deze week zien of ontmoeten in het kielzog van Marijke of als een rood bezweet stipje aan de horizon zien zwemmen/hardlopen/fietsen, ik train namelijk voor een mini-triathlon.
Ik kijk er naar uit u te ontmoeten.
Hartelijke groetjes,


Heleen de Graaf

 

25-08-2016

ZO MOOI 2

Vandaag was ik in Gouda, met Peter en Arie. Het knielbankje uit de Dorpskerk paste net in de auto van Peter, als hij de achterbank voor een deel uitklapte. Er bovenop de colbertjes van de heren, en de tas met mijn toga, die eigenlijk een albe heet maar als ik dat zeg dan gaan de mensen zo glazig kijken, dus zeg ik maar toga. En nog het geschenk namens onze gemeente, de huwelijksbijbel, die Arie zou aanbieden, in een papieren tasje.

 

Wie wil er nou niet op zijn trouwdag deze hoeveelheid licht en warmte? En dat je dan gepland hebt om de dag af te sluiten aan het strand, met een barbecue? De zegen was bijna tastbaar vandaag, voor deze twee mensen die zo’n bijzondere weg gingen met elkaar en met God, en voor ons allemaal, die ons lieten verrassen door de entourage, en door de muziek, en door de liefde die uit alles sprak.

Ik leerde hen kennen in de winter, toen Jan belde naar aanleiding van onze tweede Top2000 kerkdienst, en of dat misschien iets zou kunnen zijn voor de huwelijksdienst voor hem en Fabiola? Wil je dan ook de zegen, vroeg ik en die vraag werd ervaren als een uitnodiging. Zo begon een serie gesprekken, en gingen we met elkaar op weg, leeftijdgenoten met al een half leven achter de rug. Met daarin liefde en verlies, hoop en teleurstelling, zoeken en gevonden worden. Die weg bracht ons vandaag samen in de museumkapel in Gouda, waar het personeel voor het eerst meemaakte dat er de kerkelijke inzegening van een huwelijk plaatsvond. Tussen de beelden en de schilderijen klonk de popmuziek waar het allemaal mee begon, ‘Fix you’ van Cold Play, ‘When love takes over’ van David Guetta, en nog meer. En daarbij werd de Bijbel gelezen, en alles klopte, en iedereen begreep het.

Ik weet best dat er soms veel uit te leggen is aan christelijk geloof, en ik doe het ook graag – anders zouden er ook geen dominees meer nodig zijn, dus natuurlijk doe ik het graag. Maar er zijn veel dagen, zoals vandaag, dat ik denk dat het allemaal eigenlijk heel eenvoudig is en iedereen het zonder uitleg kan snappen. God gelooft in ons, dat vooral, en dat blijft Hij doen. En daarom, en alleen daarom, zal het met ons ook wel goedkomen. Linksom of rechtsom. Zoals het met Jan en Fabiola goed gekomen is, en goed zal komen, nu helemaal, nu ze gezegend op weg gaan. En met ons allemaal. Gezegend op weg gaan. Meer hebben we niet nodig.

Marijke van Selm

 

24-08-2016

ZO MOOI

Ach wat is het in de Hoeksche Waard toch heerlijk wonen. Altijd, zomer en winter. Wandelen naar hartenlust, over de laarzenpaden hier rondom het dorp. En voor-zonder-laarzen is er het befaamde rondje Ritselaar, langs de velden in altijd weer andere kleuren, over de Ritselaarsdijk en weer terug het dorp in. In de verte blijft de toren van de Dorpskerk zichtbaar, ook al verandert hij de hele tijd van plaats.
Er is het prachtige eiland Tiengemeten, er is het schitterende natuurgebied de Oeverlanden, bij het Hollands Diep, met aan de overkant de schoorstenen van Moerdijk – zelfs dat vind ik zijn eigen schoonheid hebben. Nee, mij hoor je niet klagen over deze streek, ik geniet er met volle teugen van. De bereikbaarheid van Rotterdam is een extra bonus als je studerende kinderen hebt.

En dan woon ik ook nog eens in een dorp dat een eigen strand heeft!
Aan een weids water dat doodloopt in het dorp: de Binnenmaas. Wat een heerlijkheid als je hier opgroeit. Veel verhalen en herinneringen heb ik daar al over gehoord. Altijd over luchtig leven, bootjes, surfplanken, het genieten van elke mooie dag en ’s avonds gewoon je eigen douche.

Zulke herinneringen worden nog altijd gemaakt, voor de kinderen van nu, zag ik vandaag. Ik ging zwemmen, aan het eind van de middag, zoals ik bijna dagelijks doe nu het water zo heerlijk is. En trof een paar gezinnen uit onze gemeente, bezig met die verhalen voor later, met genieten van elke mooie dag. Er zou patat gehaald worden, vernam ik, ik mocht ook blijven eten als ik wilde. Daarna kwam ik nog een aardige collega tegen. Het duurde heel lang voor ik weer thuis was.

En het wás al zo’n relaxte dag geweest: vanmorgen heb ik eindelijk gevaren, samen met een lief gemeentelid dat een bootje heeft en mij het vaartochtje al heel lang geleden heeft aangeboden. Ach wat een heerlijkheid. Zo mooi. De rust, het riet, het water, de ganzen en de eenden. Wat een geluk als je hier mag wonen! En zeker op een dag als vandaag!

Marijke van Selm

 

23-08-2016

EEN KOFFER VOL LIEFDE
Vorig jaar, bij de uitvaart van een oude dame die in haar leven met zwaarmoedig geloof had geworsteld, begon ik mijn preek zo: waren we maar katholiek!
Wij protestanten, we zijn vaak zo zwáár! En zo rationeel! Het moet allemaal uitgelegd worden, want stel je voor dat je de genade wel voelt, maar niet begrijpt. En stel je voor dat niemand je vertelt waar de waarheid ophoudt en de valse leer begint!

Ik heb twee voormalig katholieken in mijn gemeente. Zij zijn de enigen die mij ‘zalig Pasen’ wensen in de Paasnacht. Dat zou een protestant nóóit doen! En het was ook een van die voormalig katholieken die voorstelde om vaker Avondmaal te vieren, want we deden dat eigenlijk zo weinig in onze gemeente, en dat vond hij zo jammer. Ja, voor een katholiek, elke zondag aan de Eucharistie gewend, is vier keer per jaar een Avondmaalsviering een gemis!.

De (van oorsprong) orthodox protestante, zoals ikzelf, heeft andere zorgen. Daar waar ik vandaan kom, daar werd heel af en toe het brood en de wijn gedeeld, en in mijn herinnering was dat altijd een beladen dienst. Want delen in brood en wijn, dat betekent delen in de genade van Jezus Christus, dat betekent delen in het geloof dat Hij leeft, en jij ook zult leven. Wie durft zoiets te geloven? Dat is, eenvoudig gezegd, de verlegenheid die de orthodox-protestantse traditie kenschetst, en waar velen mee leven.

 Ik begrijp die verlegenheid nog altijd goed. Ik zoek als dominee in een Avondmaalsdienst altijd naar woorden voor die genade, voor wat dat betekent, altijd naar uitleg – om vervolgens telkens weer te ervaren dat het ritueel zelf zijn eigen taal heeft, en alles zegt. Niet over mijn geloof. Maar vooral over dat van God in mij. Want zo is het. Dat kan ik niet uitleggen. Dat zit in wat er gebeurt bij het delen. En dat kun je alleen maar meemaken.

Voorafgaand aan de zondagse Avondmaalsviering in de kerk, gingen we bij enkele gemeenteleden thuis brood en wijn delen. Mensen die te oud zijn, of te zwak, voor een hele kerkdienst. We doen het vaker zo, en het zijn steeds weer momenten van grote ontroering voor mij. De koffer met Avondmaalsgerei, de sobere liturgie, de liederen die we zingen, de diaken en ik, de kleine stukjes brood en het slokje wijn, doe dit tot mijn gedachtenis. En behoed in ons, zo las de tekst, het visioen van Uw rijk. En we raakten eraan, aan dat visioen, zomaar op een vrijdagmiddag. Zie je. Volgens mij is dat het. Dat het niet gaat om wat jij begrijpt. Maar dat je ergens in begrepen wordt.

Marijke van Selm

 

18-08-2016

EERST EVEN
iets recht zetten. Er zit namelijk geen Pokémon in de Dorpskerk, zoals ik eergisteren beweerde, maar een Pokémon Gym. Het is belangrijk dat we daar geen misverstanden over krijgen.
Ach, de wondere wereld van Pokémon! Ik weet zeker dat moeders met jongens in de leeftijd van rond de twintig nog steeds de titelsong mee kunnen zingen, of op zijn minst neuriën: ‘I wanna be the very best…..’ En ze zullen ook, net als ik, ongetwijfeld heel ontspannen en gezellige herinneringen hebben aan de Pokémonkaartjes, vooral aan het ruilen :)
En dan hadden mijn kinderen ook nog de Pokémon film. Niet te harden! Na een tijdje kreeg ik steevast hoofdpijn van die psychedelische muziek. Nee, vroeger was echt niet alles beter.
Enfin. Een Pokémon Gym dus. Onthoud dat. De zichtbare en onzichtbare dingen van de kerk – mij verbaast het niks hoor!

En verder vandaag een boekentip. Rose is het verhaal van een Duits-joodse vrouw die in de jaren ’30 trouwde met een Nederlandse predikant. Dat verhaal is op zich al bijzonder, maar met die predikant woont Rose in de oorlogsjaren in Klaaswaal. In het geromantiseerde verhaal komt de Hervormde kerk en bijbehorende pastorie ter sprake, maar ook onze eigen Klaaswaalse (toen nog: gereformeerde) Nieuwlandkerk, waar in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog tijdens de inundatie een tijdje een heel gezin gehuisvest was.
Rosita Steenbeeks eigen familiegeschiedenis is het die ze in dit boek beschrijft: die Duits-joodse vrouw en die hervormde predikant zijn haar opa en oma. Het leest als een trein, en het is geweldig om op deze manier een stuk Hoeksche Waardse geschiedenis te ontdekken.

Zelf kreeg ik het boek cadeau, en inmiddels heb ik het al verschillende keren uitgeleend. Boeken moeten gelezen worden immers. Vanavond werd het ook weer opgehaald, aan iemand wiens tante (of was het een buurvrouw?) destijds huishoudster was in de pastorie van Rose en haar dominee. Hoe dan ook. Zo gaat het dan vaak. Min of meer ongeplande ontmoeting wordt spontaan overleg-wat-we-toch-nog-moesten, zittend in mijn lieflijke pastorietuin terwijl de katten en de hond om ons heen darren en de trekkers over de Provinciale weg af en aan rijden. Leuk vind ik dat, van het wonen hier, die bedrijvigheid op het land in deze tijd van het jaar.
Voor je nu gaat denken dat al mijn werk zo relaxed en ontspannen gaat: dat is ook weer niet zo hoor. Maar daar schrijf ik natuurlijk niet over. Anders wordt er niemand meer dominee.

Marijke van Selm

 

 http://www.rositasteenbeek.com/boek/rose/

 

 

 

 

16-08-2016

SPOTTEN
Nee, geen Pokémon – er zit er trouwens wel eentje in de Dorpskerk volgens mijn zoon. Maar dat terzijde. Op de foto zie je onze twee fotografen overleggen over de perfecte spot om op 11 september de hele menigte kerkgangers te kunnen fotograferen. Dan gaan we namelijk na de dienst allemaal op de foto, bij het water, terwijl we het verhaal van de vijf broden en de twee vissen uitbeelden.

We gaan iets heel bijzonders doen, het komende seizoen. Tot en met juni 2017 gaan we op zes verschillende momenten een Bijbelverhaal of –thema uitbeelden met gemeenteleden, en van die zorgvuldig geënsceneerde composities worden vervolgens foto’s gemaakt die groot afgedrukt in de kerk worden opgehangen. Uiteindelijk hebben we dan een expositie met zes heel bijzondere verhalen.

Elk van de thema’s krijgt ook aandacht in de dienst van die zondag. Op de startzondag, 11 september, is dat dus het verhaal van de wonderbare spijziging (zoals ‘vijf broden en twee vissen’ ook wel genoemd wordt). De overige thema’s zijn op één na bekend: ‘dankbaarheid’ in oktober, rondom dankdag, ‘engelen’ in december (een fotoshoot alleen voor de kinderen), ‘bidden’ in januari, rondom de Gebedsweek en de ‘wonderbare visvangst’ in juni. Samen met de fotografen zijn de composities voorbesproken en voorbereid, een team ‘regelaars’ helpt met de praktische voorbereidingen. En zo is dit idee, wat ik al heel lang in mijn hoofd heb, dan toch nu heel dicht bij verwerkelijking gekomen!
Ik ben er echt geweldig enthousiast over. Niet alleen vanwege het resultaat, maar vooral ook omdat ik denk dat het veel kan betekenen voor de saamhorigheid in onze gemeente. Want we willen natuurlijk zorgen dat er zoveel mogelijk, en zoveel mogelijk verschillende, mensen op de foto’s belanden!

Voor alle foto’s die vanaf oktober gemaakt worden gaan we gemeenteleden persoonlijk benaderen. Voor de foto van 11 september geldt dat niet: daar mag iedereen op, zelfs als je dit leest en nog nooit in de kerk geweest bent zou je erop mogen. Kom gewoon naar de dienst in de Dorpskerk, op die dag, om 9.30u, en als je dat niet durft, kom dan maar naar het strandje, om ’n uur of 11. Dan kun je gewoon aanschuiven. Het wordt heel bijzonder! En natuurlijk gaan we eten met zijn allen, na afloop. Brood. En vis. En wat er maar voorradig is.
Niet vergeten dus, 11 september! Ik help je wel herinneren anders.

Marijke van Selm

 

15-08-2016

LEKKER CONCREET
Want vandaag aanwijsbare dingen gedaan. Dat is nog eens wat anders dan in boeken zitten turen of tobben met een tekst. Wat overigens helemaal niet vervelend is om te doen hoor. Maar vandaag heb ik daar maar weinig tijd aan besteed. Ik was twee keer op ziekenbezoek, ik zocht de tekst uit voor de dienst van aanstaande zondag (geen apocriefe dit keer) en maakte meteen de liturgie. Verder was ik bij Diane, met Mechteld, om de kindernevendienst voor deze zondag voor te bereiden, zoals we altijd gezamenlijk doen. En een lekker concreet berichtje kreeg ik ook binnen, via een blije opa: de geboorte van een kindje. Wat fijn om te horen! Ik verheug me nu alweer op het leukste bezoekje: het kraambezoek.

Lekker concreet zijn ook alle apparaten die het in mijn huishouden begeven. Ik pakte vanmorgen de nieuwe koffiemachine uit, en de nieuwe blender, die al vroeg bezorgd werden, en liet meteen de maatbeker op de vloer stuiteren. Er spatte gelijk een stuk af. Maar de smoothie, met bramen en frambozen die deze zomer overvloedig in de pastorietuin geoogst kunnen worden (dat dan weer wel), smaakte er gelukkig niet minder om. Dus oké, koffie en smoothie geregeld, maar nu is het weer de grasmaaier die we definitief als verloren moeten beschouwen. En de auto moet ook al naar de garage! Bah, ik heb een hekel aan dingen die niet werken. Ik hoop altijd dat vreemde geluiden of lekkages overgaan als ik net doe of ik het niet zie. Maar meestal helpt dat niet.
Het gras in onze tuin staat inmiddels zo hoog dat voorbijgangers stoppen om het te fotograferen. Nee echt! Er reed vanmiddag iemand langs op de fiets, keerde om, en stopte voor ons huis om een foto te maken. Ik voelde me weer even in China, waar we ook de hele tijd gefotografeerd werden.

Ondanks al die gebrokenheid, van mijn spullen en ook in mensenlevens, waar ik soms veel te veel weet van heb, ben ik aan het einde van deze dag toch dankbaar. Om een heerlijke avondwandeling langs het strand, zomaar omdat ik deze week geen avondafspraken heb staan. Om het nieuwe kindje. Om geloof, dat gedeeld werd in een intiem gesprek. Geen spraakmakend geloof hoor. Het was geloof dat in de loop van een lang leven steeds minder woorden had gekregen, net zo lang tot er eigenlijk niet meer dan één zin over bleef, en dat was alles. Je zou kunnen zeggen: wat weinig. Maar ik zeg je: het was indrukwekkend veel.

Nee, zo’n bericht komt niet in de Goednieuwskrant. Dat kwam mijn overbuurmeisje verzamelen: goed nieuws voor de Goednieuwskrant. Ik noemde het kindje dat geboren was, en alle drie mijn katten die vanmorgen gelukkig weer thuis gekomen waren. Namens Scooby noemde ik het enorme bot dat ze heeft gekregen. Maar dat schreef ze niet op, het buurmeisje. En het nieuwe koffiezetapparaat ook niet. Maar dat is ook wel een heel moeilijk woord als je bijna naar groep 4 gaat. En ondertussen heb ik missionair natuurlijk hopeloos gefaald: kind zoekt items voor Goednieuwskrant en de dominee zegt niets over God!

Marijke van Selm

 

 

14-08-2016

JUDIT
Dat is een Bijbelboek met een bijzondere status: een van de zogenaamde apocriefen. Ik preekte er vanmorgen uit, voor het eerst. Dat komt zo. Vanavond ben ik in Mijdrecht, bij mijn groepje. Ik weet niet hoe ik het anders moet noemen dan groepje. We waren lang geleden allemaal betrokken bij een kerkelijke activiteit, en toen die stopte zijn wij met elkaar doorgegaan, omdat we elkaar zo leuk vonden. En dat is gebleven, nu al zo’n twintig jaar. We lazen boeken, al dan geen Bijbel-, we aten geregeld, we deelden onze gedachten en verhalen en niet zelden kwam ik met buikpijn van het lachen thuis.

En nu zijn we een paar jaar geleden begonnen de Bijbel in zijn geheel te lezen en te bespreken, en zijn we aanbeland bij de apocriefe boeken, die ik eerlijk gezegd nog helemaal niet kende, en vanavond gaat het over het boek Judit. Ik dacht, laat ik daar dan ook gelijk maar een dienst aan wijden. Dat deed ik dus, vanmorgen in Klaaswaal. Dat was leuk, weer eens wat anders, niet al te zwaar (ondanks de heftige onthoofdingsscène) en eindigde met een vraag: welke verhalen inspireren ons vandaag de dag, als het gaat om God en geloof? We stelden die vraag een tijdje regelmatig, telkens aan een gemeentelid die daar in de dienst iets over wilde vertellen, en vaak waren dat ontroerende en, ja, dus inspirerende verhalen. Van gewone mensenlevens, waarin God betekenis heeft, niet zelden ondanks dit en dat en allerlei. Die verwondering, wat is het goed om die te delen! Dus dat gaan we weer oppakken binnenkort, en als je dit leest en denkt: ik wil wel meedoen, laat het me dan meteen maar weten.

Wat een heerlijke dag hebben we verder! Ik geniet ervan, in de tuin en in het water van de Binnenmaas. En straks dus bij mijn groepje, in Mijdrecht.
Het boek Judit heeft overigens niet alleen gelovigen maar ook kunstenaars geïnspireerd- voor zover geloof en kunst niet samenvallen dan. Zoals ik al zei, het is niet echt een zoetig verhaal…… Maar wel een prachtige Caravaggio.

Marijke van Selmblog20161224